π. Σάββας Αγιορείτης, "Το σαράκι της ψυχής", πρόσφατη ομιλία σε βίντεο και mp3

Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010 ομιλητής στην εβδομαδιαία διάλεξη της Σχολής Γονέων-Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κατερίνης ήταν ο Αγιορείτης μοναχός της Μεγίστης Λαύρας π. ΣΑΒΒΑΣ, ο οποίος μίλησε με θέμα « Το σαράκι της ψυχής».
Ο πατήρ Σάββας ασκείται στο κελί των Εισοδίων της Θεοτόκου στην Κερασιά του Αγίου Όρους το οποίο ανήκει στην Ι.Μ.Μεγίστης Λαύρας.
Είναι πτυχιούχος οδοντίατρος και πτυχιούχος Θεολογίας.
Ο π. Σάββας ενώπιον ενός πυκνού ακροατηρίου και σε ατμόσφαιρα κατάνυξης ανέπτυξε με απλότητα και γλαφυρότητα το πολύ ενδιαφέρον αυτό θέμα και μεταξύ άλλων είπε και τα εξής:
Θα κάνουμε απόψε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε το μεγάλο αυτό θέμα. Το σαράκι της ψυχής μας είναι ο φθόνος, η ζήλια. Ο φθόνος του ανθρώπου θανάτωσε τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ο φθόνος ήταν η αιτία της πρώτης ανθρωποκτονίας επί της γης. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει, ότι αυτό που μας χωρίζει πιο πολύ, που διασπά την ενότητά μας, είναι ο φθόνος. Αυτός υπάρχει και μεταξύ των αδελφών. Ο φθόνος επίσης παρακινεί τους ανθρώπους εναντίον άλλων ανθρώπων. Θα δούμε όμως τελικά ότι αυτός που φθονείται ευλογείται. Ο φθόνος είναι χειρότερος και από τη φιλαργυρία.
Αλλά τι είναι φθόνος; Είναι μια τρέλα, ένας παραλογισμός. Αυτός που φθονεί χαίρεται με τη λύπη των άλλων. Και λυπάται με τις επιτυχίες τους. Ο φθόνος οδηγεί στον ίδιο το φόνο. Εισηγητής του φθόνου στους ανθρώπους είναι ο διάβολος. Αυτός που απομακρύνθηκε από την αιώνια δόξα του κοντά στο Θεό. Όταν όμως ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό, βλάπτεται τελικά ο φθονερός. Οι ψυχές των φθονερών βλάπτονται πρώτα. Η έχθρα μέσα τους δε σταματά ποτέ. Κι αυτό τους βασανίζει διαρκώς. Ο φθόνος είναι η χειρότερη, η καθολική κακία. Ξεκινά από την παιδική ηλικία και δεν εξαλείφεται εύκολα Ο φθονερός θεωρεί τις δυστυχίες των άλλων δικές του ευτυχίες και ο φθόνος επηρεάζει τις ψυχές των ανθρώπων αλλά και το σώμα τους.
 Όλοι οι μεγάλοι πατέρες μιλούν για την καταστροφική επίδραση του φθόνου στη ζωή του ανθρώπου. Και δυστυχώς διεισδύει σ’ όλους ακόμα και στους λειτουργούς της πίστης μας. Ο φθόνος αφαιρεί από τον άνθρωπο την εσωτερική του ειρήνη. Έτσι ο άνθρωπος αναστατώνεται, τρομάζει και τελικά μαραζώνει. Είναι αρρώστια που κατατρώγει την ψυχή και τη σάρκα του φθονερού ανθρώπου. Είναι πάθος, που όποιος το έχει ντρέπεται να το ομολογήσει. Και φθονεί περισσότερο τους κοντινούς του, τους αδελφούς του και τους φίλους του παρά αυτούς που είναι μακρύτερά του. Αναπαύεται μόνο όταν δει αυτόν που ζηλεύει, να πέφτει, να συντρίβεται από κάποια δυστυχία. Και τότε γίνεται δήθεν συμπονετικός. Θαυμάζει τον πλούτο, όταν αυτός χαθεί και την ομορφιά, όταν αυτή καταστραφεί.
 Όμως ο φθονερός αδικώντας τον άλλο επιβουλεύεται τον ίδιο τον εαυτό του. Όταν καταριέται τον άλλο, η κατάρα επιστρέφει στον ίδιο. Είναι τελικά ο φθόνος ένα από τα αμαρτήματα που στερούν από τον άνθρωπο την αιώνια ζωή. Το φάρμακο που θεραπεύει τον φθόνο είναι η αγάπη προς τον πλησίον. Ο φθόνος πηγάζει από την κενοδοξία, την επίδειξη, την οίηση- τη μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας- και τη χαλαρότητα της ψυχής, που οδηγεί στα πάθη, την ασωτία την αρπαγή, την κακία.
 Ποιοι όμως κινδυνεύουν περισσότερο; Κινδυνεύουν οι φιλόδοξοι, οι μικρόψυχοι και οι ανικανοποίητοι.
 Ας έρθουμε τώρα στα χαρακτηριστικά του φθόνου. Ο Μ. Βασίλειος λέει: Είναι φανεροί, το μάτι τους δεν λάμπει, είναι κατηφείς, δε βρίσκουν κάτι καλό σε κανένα, δε βλέπουν τα καλά των άλλων παρά μόνο τα άσχημά τους. Ψάχνουν το λάθος για να ικανοποιηθούν. Διαστρεβλώνουν τα πάντα με στόχο τη μείωση των άλλων. Από το φθόνο γεννιούνται άλλα αμαρτήματα. Ο φθόνος οδηγεί στο μίσος, στην καταλαλιά-δηλ. το κουτσομπολιό- την κατάκριση, τη χαιρεκακία, στην κατάθλιψη και τελικά στον ίδιο το φόνο. Όμως όσο φθονούμεθα από τους ανθρώπους τόσο ευλογούμαστε από τον Θεό! Ποιο είναι το αντίδοτο; Το φάρμακο για την ζήλεια; 
Η Α γ ά π η. 
Μόνο με την αγάπη μπορούμε να θεραπευθούμε.

πηγή: Ολύμπιο Βήμα (τοπική εφημερίδα)

κατεβάστε την ομιλία σε βίντεο:
http://www.paterikoslogos.com/avraam/p.Savvas_Agioreitis/To_saraki_tis_psixis.avi

σε mp3:
http://www.paterikoslogos.com/avraam/p.Savvas_Agioreitis/To_saraki_tis_psixis.mp3

Εναλλακτικές μέθοδοι θεραπείας Βίντεο-Ομιλία π.Στρατηγόπουλο

Στο πλαίσιο της Σχολής Γονέων - Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης




Εναλλακτικές Μέθοδοι Θεραπείας

Από τον π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο - Δρ. Θεολογίας και Οικονομικών


Τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009 καλεσμένος της Σχολής Γονέων – Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης ήταν ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος – Δρ Θεολογίας και Δρ Οικονομικών ο οποίος μίλησε με θέμα: «Θεολογική προσέγγιση και κριτική Εναλλακτικών Θεραπευτικών Μεθοδολογιών (Reiki - Γιόγκα – Βελονισμός, Ομοιοπαθητική – Κινέζικη Ιατρική κ.α.).


Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος αναφερόμενος στο θέμα, τόνισε μεταξύ άλλων και τα εξής:


"Πολλοί σήμερα θεωρούν αποδεκτές τις εναλλακτικές αυτές μεθόδους θεραπείας. Γιατί, λοιπόν, από θεολογικής πλευράς ασχολούμαστε μ’ αυτά;


Η εκκλησία αγαπά την επιστήμη και την πρόοδο. Κανείς σοβαρά δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει την επιστήμη. Ούτε η εκκλησία μας αμφισβητεί έναν άνθρωπο άλλου θρησκεύματος. Σέβεται την επιστήμη και την ελευθερία.


Ας δούμε όμως τις λεγόμενες εναλλακτικές ενεργειακές θεραπευτικές μεθόδους ιατρικής. Αυτές έχουν εισέλθει στη ζωή μας, χωρίς να το καταλάβουμε. Γιατί κρύβουν κάτω από τη δήθεν επιστήμη τους έντονο θρησκευτικό στοιχείο και πλάνη. Χωρίζονται σε δύο ομάδες. Είναι οι Ασιατικές και οι Ευρωπαϊκές.


Στην Ασία επικρατεί ο Βουδισμός και ο Ταοϊσμός. Ο Βουδισμός (Ινδία) προσπαθεί να ξεχάσει ο άνθρωπος αυτό που είναι. Είναι στόχος η λεγόμενη Νιρβάνα. Να βρεθούν οι άνθρωποι σε κατάσταση κενού. Κάνει κανείς γιόγκα για να ξεχάσει αυτό που είναι. Αλλά το ζήτημα δεν είναι να νιώσει κανείς το αίσθημα του κενού αλλά αυτό της κάθαρσης. Πάντως όλες οι ασκήσεις τους υποκρύπτουν βουδιστικά στοιχεία. Ο σχηματισμός π.χ. των κύκλων με τα δάκτυλα σημαίνει την ανακύκλωση των πάντων και τη μετεμψύχωση, που αποτελεί το χαρακτηριστικό πιστεύω του Βουδισμού.


Ο Ταοϊσμός πιστεύει ότι δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς να παλεύεις. Εννοείται η πάλη μεταξύ του καλού και του κακού. Η πάλη όμως για αυτούς είναι μια ενεργητική πράξη, που πίσω της κρύβεται η έννοια της σωτηρίας. Άρα οι διάφορες ασκήσεις τους είναι δρόμοι σωτηρίας δια της πάλης. Όλες αυτές οι εναλλακτικές θεραπείες δεν αναγνωρίζονται πουθενά στον κόσμο ως επιστήμες. Γιατί δεν μιλάμε για θεραπεία αλλά για την είσοδο στον ασθενή μιας ενέργειας (το τσι), που έρχεται από ψηλά.


Κι ερχόμαστε στην Κινέζικη Ιατρική, που είναι μια καθαρά Ταοϊστική προσέγγιση στην υγεία. Ο Ταοϊστής γιατρός δεν μετρά τους σφυγμούς του ασθενή όταν πιάνει το χέρι του αλλά μετρά την ενέργεια δηλαδή την ισορροπία μεταξύ του καλού και του κακού, που εισέρχεται στον ασθενή. Φυσικά η Κινέζικη Ιατρική έχει ως βασικό θεραπευτικό μέσο τα βότανα και το βελονισμό. Και με το βελονισμό προσπαθούν να κατεβάσουν την ενάργεια τσι. Βάζουν τις βελόνες στα κύτταρα του πόνου και τα καταστρέφουν. Δεν πονάτε αλλά η αρρώστια παραμένει μέσα σας. Κι αυτό είναι σημαντικό. Η ασθένεια δρα εν αγνοία σας. Το ίδιο ισχύει και με τη λεγόμενη ισορροπία της κινέζικης διατροφής.


Αλλά ας πάμε στο Reiki. Τι είναι αυτό; Κι αυτή η μέθοδος βασίζεται στην εισαγωγή στον οργανισμό διαφόρων ενεργειών. Είναι ένας συνδυασμός διαλογισμού Βουδισμού και Χριστιανισμού. Μια δηλαδή απόλυτη σύγχυση. Η τεχνική του Reiki είναι μια απόλυτη ανοησία. Δεν εμπεριέχει ίχνος επιστημονικής απόδειξης. Κι εδώ συναντούμε πλήθος θρησκευτικών στοιχείων. Εξαγνισμό του χώρου πριν τη λεγόμενη θεραπεία, διάφορα κεριά κ.λ.π. Τέλος η ρεφλεξολογία δεν αποτελεί μασάζ των ποδιών αλλά μεταφορά ενέργειας σύμφωνα με τις εναλλακτικές ασιατικές θεραπείες.


Στην Ευρώπη ανάλογη μέθοδος είναι η ομοιοπαθητική. Κι αυτή δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως επιστημονική ιατρική μέθοδος θεραπείας. Γιατί κι εδώ έχουμε ιατρική με επενέργεια υπερβατικών δυνάμεων.


Ας είμαστε λοιπόν προσεχτικοί, κι ας μη γινόμαστε όργανα πλανεμένων ανθρώπων".


Πηγή: Πιερικοί Αντίλαλοι

--- File Information ---


File Name: π. Κ. Στρατηγόπουλος - Θεολογική προσέγγιση και κριτική εναλλακτικών θεραπευτικών μεθοδολογιών.avi


File Size (in bytes): 1,042,765,666


κατεβάστε από εδώ: (δεξί κλικ, αποθήκευση προορισμού ως...)
http://www.paterikoslogos.com/avraam/p.Stratigopoulos_therapeies.avi

Για να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε την εφηβεία των παιδιών μας

Η κ. Χάρη Δημητρακούδη, παιδαγωγός και Θεολόγος, ήταν η καλεσμένη της Σχολής Γονέων – Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κατερίνης τη Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010, η οποία μίλησε στο Πνευματικό κέντρο με το πολύ ενδιαφέρον θέμα: « Για να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε την εφηβεία των παιδιών μας».

Η κ. Δημητρακούδη με τις πολύπλευρες γνώσεις της, τις πολλές εμπειρίες της και την άνεση του λόγου της καθήλωσε το πολυπληθές ακροατήριό της λέγοντας μεταξύ άλλων και τα εξής:

Όσοι έχουν μικρά παιδιά πρέπει να ετοιμάζονται για την εφηβεία των παιδιών τους. Αρκετοί γονείς δυστυχώς δεν το κάνουν και μπαίνουν στη θύελλα της εφηβείας των παιδιών τους απροετοίμαστοι και βιώνουν απρόσμενες συνέπειες.

Αλλά ας μιλήσουμε για μερικά πράγματα, αν και το θέμα είναι τεράστιο, πλούσιο και πολυεπίπεδο. Ας γαληνέψουμε όλοι για λίγο και ας κουβεντιάσουμε. Κι αυτό για να ενθαρρυνθούμε και να πιστέψουμε ότι μπορούμε με την προσπάθειά μας να τα καταφέρουμε.

Τα πρώτα σημάδια της εφηβείας είναι βέβαιο μας τρομάζουν. Είναι μια περίοδος της εξέλιξης του ανθρώπου αρκετά ταραχώδης. Χρονολογικά προσδιορίζεται από τα 11 χρόνια και μέχρι τα 18 σύμφωνα με την κλασική εξελικτική ψυχολογία, αλλά το τέλος της διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε κάποιους ίσως δεν τελειώνει ποτέ! Τα κορίτσια μπαίνουν στην περίοδο αυτή της ζωής τους πιο γρήγορα απ’ ότι τα’ αγόρια.

Την εφηβεία πρέπει να την περνά κανείς στην κανονική χρονολογική περίοδο. Αλλά δυστυχώς αυτό πολλές φορές δεν ισχύει. Ένα χαρακτηριστικό των κοριτσιών στην εφηβεία είναι, ότι συχνά κλαίνε χωρίς λόγο για μας τους μεγάλους. Αυτό συμβαίνει , γιατί αισθάνονται κάτι ν’ αλλάζει μέσα τους. Βέβαια κάθε παιδί είναι μοναδικό. Δεν αντιδρούν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάποια έχουν πιο ήρεμη εφηβεία, κάποια όμως τη ζουν περισσότερο έντονα. Όλα όμως πρέπει να την περάσουν με το μικρότερο δυνατό ψυχικό κόστος. Είναι απαραίτητο να την περάσουμε γιατί από παιδιά γινόμαστε ενήλικες. Τώρα κόβεται ο πνευματικός και ψυχικός ομφάλιος λώρος από την προηγούμενη περίοδο ανάπτυξης μας και έχουμε ως στόχο να γίνουμε ολοκληρωμένοι και ευτυχισμένοι ενήλικες.

Έτσι ο έφηβος από ένα μικρό και γλυκό αγοράκι γίνεται ο νεαρός, που δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι: Είναι παιδί, νέος ενήλικας; Τώρα γίνεται η συνειδητοποίηση του εγώ του και ψάχνει να βρει ποιος είναι, από πού έρχεται, ποιος ο σκοπός της ζωής του. Είναι ένας επαναστάτης αλλά με αιτία. Είναι απόλυτοι και αυστηροί κριτές. Νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα και τα θέλουν όλα. Γίνονται σκληροί και καυστικοί με τους γονείς τους. Όχι ότι δεν τους αγαπάνε, όχι ότι τους απορρίπτουν, αλλά θέλουν το διαχωρισμό τους και την ανεξαρτητοποίησή τους απ’ αυτούς. Πάντως όλα αυτά δεν πρέπει να μας παραξενεύουν. Θα πρέπει να μας ευχαριστούν και να προετοιμαζόμαστε και εμείς, αλλά να προετοιμάζουμε και τα παιδιά μας , τα οποία έχουν μπροστά τους ένα μεγάλο αγώνα να δώσουν.

Οι έφηβοι αισθάνονται ανασφάλεια, είναι αλλοπρόσαλλοι, νιώθουν μεγάλες ενοχές από την αλλαγή των χαρακτηριστικών τους. Αλλάζει ο τρόπος συμπεριφοράς τους. Αλλάζει η εξωτερική τους εμφάνιση(σπυράκια, σχετική παχυσαρκία κ.λ.π.).Ζουν σε μεγάλες αντιφάσεις. Δεν έχουν πολλές φορές διαύγεια πνεύματος. Είναι σχεδόν μονίμως μεθυσμένοι με την ευφροσύνη της ζωής. Δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου. Αναζητούν το νόημα της ζωής και θέλουν να ακυρώσουν και τους ίδιους τους γονείς τους. Αμφισβητούν ακόμα και τη σχέση τους με το Θεό. Θέλουν να χτίσουν μόνοι τους τη σχέση αυτή με το θείο κάτω από τις δικές τους προυποθέσεις. Όμως ενώ απορρίπτουν τους γονείς , τους θέλουν κοντά τους και επιζητούν τη βοήθειά τους.

Ο έφηβος θέλει να τον αγαπούν, να τον εκτιμούν και να τον υπολογίζουν. Γι αυτό χρειάζεται να τους αντιμετωπίζουμε με σεβασμό κατανόηση και χωρίς ειρωνεία. Θέλουν τη βοήθειά μας να βρούν το δρόμο τους. Δεν πρέπει να συμφωνούμε πάντα μαζί τους. Η γνώμη μας πρέπει να εκφράζεται με ηρεμία, να είναι σταθερή, αλλά χωρίς να τους απορρίπτουμε, χωρίς να τους εξευτελίζουμε, χωρίς να θέλουμε να επιβάλουμε τα θέλω μας

και κυρίως να μη κλείνουμε την πόρτα μας κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Οι έφηβοι ενοχλούνται αφάνταστα όταν παρακολουθούμε την προσωπική τους ζωή. Γι αυτό τους εμπιστευόμαστε και τους βοηθούμε. Αποφεύγουμε όσο μπορούμε τις συγκρούσεις μαζί τους. Κρατούμε ανοιχτά τα κανάλια της επικοινωνίας. Παραμένουμε όμως σταθεροί στις απόψεις μας. Αποφεύγουμε τη συνεχή κριτική μας προς αυτούς, γιατί θα μας επιστραφεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και τους εκφράζουμε την αγάπη μας σιωπηλά. Σαν να τους λέμε:Είμαι εδώ, έτοιμος να σε βοηθήσω, όταν το χρειαστείς.

Οι έφηβοι δεν επιθυμούν ακόμα την υπερπροστασία. Τέλος, σας παροτρύνω, να χαιρόμαστε που τα παιδιά μας είναι γερά , έφτασαν στην περίοδο της εφηβείας και δίνουν τον αγώνα τους, που είναι καθοριστικός για την ενήλικη ζωή τους.

Μετά το τέλος της ομιλίας ακολούθησε εκτεταμένη συζήτηση και το ακροατήριο αποχώρισε εμφανώς ικανοποιημένο από την εμπειρία, που έζησε για δύο περίπου ώρες

http://www.sgk1989.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=101:22022010-&catid=41:-20092010&Itemid=66

Κατεβάστε το βίντεο:
http://www.ianos.net/ftp/Avraam/Xari_Dimitrakoudi_xvid.avi

Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ - π. Νίκων, μοναχός της Νέας Σκήτης Αγίου Όρους, βιντεοσκοπημένη ομιλία

Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Στην «τελική κρίση και τη μέλλουσα ζωή» αναφέρθηκε ο π. Νίκων, μοναχός της Νέας Σκήτης Αγίου Όρους στην ομιλία του , που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των διαλέξεων, που οργανώνει η Σχολή Γονέων - Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης (http://www.sgk1989.eu/), κάθε Δευτέρα και συγκεκριμένα τη Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης.


Ο π. Νίκων, αφού ευχαρίστησε τον σεβασμιότατο Μητροπολίτη μας για την
άδεια που του παρασχέθηκε, ν’ απευθυνθεί στους Κατερινιώτες είπε μεταξύ πολλών άλλων και τα εξής:
Μιλάμε για το τέλος του κόσμου! Όμως, πρέπει να γνωρίζουμε, ότι όπου υπάρχει ένα τέλος κατόπιν έρχεται μια αρχή. Το τέλος θα έρθει με την Δευτέρα Παρουσία. Η πρώτη έγινε με την ενανθρώπιση του Χριστού και την παρουσία ανάμεσά μας. Η Δευτέρα θα γίνει ξαφνικά και δεν γνωρίζουμε κανείς πότε. Αυτό το βεβαιώνουν πολλά ιερά κείμενα. Γι αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι πάντα. Η πρώτη παρουσία ήταν αθόρυβη, διακριτική και δεν το πήραν είδηση πολλοί. Η δεύτερη θα είναι τέτοια, που θα τη γνωρίσει όλος ο κόσμος.

Θα προπορεύεται ο Σταυρός του Κυρίου, το σύμβολο της αιωνιότητας. Αλλά και το σύμβολο που συγκεντρώνει τόσο μίσος από πολλούς. Γνωρίζετε βέβαια, ότι και λεγόμενοι Χριστιανοί στη Δύση δεν δέχονται το Σταυρό αλλά και την Αγία Τριάδα. Πολλοί τον γελοιοποιούν και τον κακομεταχειρίζονται, για να τον προσβάλλουν. Θέλουν να σου κάνουν να βλέπεις το σταυρό και ν’ αηδιάζεις! Ασκείται πόλεμος στο Σταυρό του Κυρίου .Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να κάνουμε το σταυρό μας!

Θα προπορευτεί, λοιπόν, ο Σταυρός, θα συλληφθεί ο διάβολος και θα πραγματοποιηθεί η ανάσταση των νεκρών. Θα αναστηθούν και τα σώματα και θα ενωθούν με τις ψυχές. Ο άνθρωπος είναι σώμα και ψυχή μαζί. Η ψυχή δεν μπορεί να κάνει τίποτε μόνη της. Με το σώμα θα πάμε στον παράδεισο ή την κόλαση. ‘Όμως με το σώμα ζούμε μόνο μια φορά. Τώρα! Επίσης δεν υπάρχει μετενσάρκωση για μας τους χριστιανούς, πράγμα που πιστεύουν πολλοί άνθρωποι. Δυστυχώς και στην ορθόδοξη Ελλάδα το 32% των χριστιανών πιστεύουν σ’ αυτό! Επίσης την πίστη αυτή τη συναντούμε σε διάφορα λαικά τραγούδια κ.λ.π. Να προσέχουμε λοιπόν πολύ , τι ακούμε και τι βλέπουμε, για να μη μπαίνει μέσα μας ο θάνατος. Μια φορά θα πεθάνουμε και μια φορά θ’ αναστηθούμε. Η ισχυρή πίστη σ’ αυτά έκανε τους Αγίους. Κι εμείς όλοι ομολογούμε: Προσδοκώ ανάσταση νεκρών.

Μετά την ανάσταση των νεκρών θα αρχίσει η τελική κρίση. Όλα τα έθνη και όλοι, ζωντανοί και νεκροί τη φοβερή εκείνη ημέρα, θα βρεθούμε ενώπιον του Θεού. Και θα πληρώσουμε για αυτά που έκανε το σώμα μας καλά ή κακά. Βέβαια ο Θεός έκανε την κόλαση για το διάβολο. Όμως με τη θέλησή μας θα πάμε εκεί και εμείς οι άνθρωποι. Και δεν φαντάζεστε πόσο μισεί ο διάβολος τους ανθρώπους. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος σε αντίθεση μ’ αυτόν μπορεί να σωθεί, και να πλησιάσει το Θεό.
Αυτό όμως για να το πετύχουμε, χρειάζεται δυνατό και διαρκή αγώνα πνευματικό. Να έχουμε υπόψη μας, ότι η τιμωρία θα είναι ανάλογη των αμαρτημάτων μας.
Και τίθεται τώρα το αμείλικτο ερώτημα: Μπορούμε ν’ αποφύγουμε αυτή τη φοβερή κρίση; Η απάντηση είναι πως Ναι κάτω όμως από ορισμένες προυποθέσεις. Και αυτές είναι:
Μη κρίνεται ίνα μη κριθείτε.
Να μοιάσουμε στο Θεό και θα σωθούμε. Για μας ετοίμασε τη βασιλεία των ουρανών.
Να προσερχόμαστε στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης. Κι αυτό ας το προσέξουμε ιδιαίτερα. Στην κόλαση δεν θα πάμε επειδή είμαστε αμαρτωλοί, αλλά επειδή δεν μετανοήσαμε!


Η ομιλία πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη αίθουσα και σε κατανυχτική ατμόσφαιρα. Μετά το τέλος της ακολούθησαν αρκετές ερωτήσεις.
πηγή: http://www.sgk1989.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=102:01032010-&catid=41:-20092010&Itemid=66

κατεβάστε το βίντεο σε μορφή avi από εδώ:

http://www.paterikoslogos.com/avraam/gerwn_Nikwn/H_teliki_krisi_video.zip

κατεβάστε την ομιλία σε μορφή mp3 από εδώ:
http://www.paterikoslogos.com/avraam/gerwn_Nikwn/H_teliki_krisi.zip

Γονείς και παιδιά. Από τις συγκρούσεις στη συνεργασία

Η κ. Πηνελόπη Καραμήτσου είναι Ιατρός Μικροβιολόγος και Διδάκτωρ Ιατρικής. Εκτός από τις σπουδές της και την επιτυχημένη της σταδιοδρομία στο χώρο της ιατρικής έχει ασχοληθεί με την ψυχολογία και τα παιδαγωγικά. Άρθρα της δημοσιεύονται σε περιοδικά.
Η ομιλία της με θέμα: "Γονείς και παιδιά. Από τις συγκρούσεις στη συνεργασία", έγινε στην σχολή γονέων της Χριστιανικής Ελπίδας, στις 5/2/2010.

Μορφή αρχείου: mp3
κατεβάστε από εδώ:
http://www.paterikoslogos/avraam/Pinelopi_Karamitsou.mp3

Η προσευχή, ομιλία του γέροντα Νίκων σε μορφή mp3

Από την προσευχή ξεκινάει η σωτηρία μας. Δεν μπορεί να σωθεί κανείς έξω από την προσευχή. Δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει χωρίς την προσευχή. Η Βάπτιση, το Χρίσμα, ο Γάμος, τα Μυστήρια της εκκλησίας μας, η Θεία Λειτουργία, όλα με προσευχή γίνονται, όλα με προσευχή τελειώνουν. Είναι τόσο μεγάλο πράγμα η προσευχή που ένας άγιος της Εκκλησίας μας είπε κάτι φοβερό: Είναι προτιμότερο να θυμάσαι τον Θεό παρά να αναπνέεις.

Την προσευχή δεν μπορεί να μας την διδάξει κανένας, την μαθαίνουμε μόνοι μας. Όπως κανείς δεν μας δίδαξε πώς να βλέπουμε, πώς να ακούμε, έτσι κανείς δεν μπορεί να μας μάθει πώς να προσευχόμαστε. Όπως κανείς δεν μπορεί να διδάξει στον άλλον την ομορφιά που να βλέπει ο άλλος, σε κάποιον που δεν ακούει το τι ωραίο είναι που είναι να ακούς, έτσι δεν μπορείς να διδάξεις και να διδαχθείς την ομορφιά, την ζωή , την χαρά που δίνει η προσευχή.
Θα τα ζήσεις και θα τα γνωρίσεις. Δεν μαθαίνονται δια της ακοής, αλλά ζώντας τα όπως και όλα τα Μυστήρια της πίστεώς μας…
Απόσπασμα από την μαγνητοφωνημένη ομιλία του γέροντα
Κατεβάστε από εδώ:
http://www.paterikoslogos.com/avraam/gerwn_Nikwn/proseuxi.MP3