Ο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Συγκλονίστηκα πραγματικά από την ανάγνωση άρθρου του κ. Ιωάννη Τάτση στην ιστοσελίδα “Θρησκευτικά”. Παραθέτει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πληροφορία αναφορικά με την προσπάθεια των κυβερνώντων και των συνοδοιπόρων τους να αποχρωματίσουν το μάθημα των θρησκευτικών από τον ορθόδοξο χαρακτήρα του και να το μετατρέψουν σε θρησκειολογικό μάθημα με πολιτιστικό και συγκρητιστικό περιεχόμενο.
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
_________________
Γράφει χαρακτηριστικά: “Οι περισσότεροι θεολόγοι των σχολείων ζητούμε τη διατήρηση του ορθόδοξου, χριστιανικού, πατερικού χαρακτήρα του θρησκευτικού μαθήματος από το οποίο, εφόσον το επιθυμούν, θα μπορούν να απαλλαγούν αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι μαθητές.
Ωστόσο μικρή ομάδα θεολόγων προτείνει ένα μάθημα που θα «ανοιχτεί» τόσο πολύ στις άλλες θρησκείες και τις αιρετικές ομολογίες ώστε να γίνει υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
Το κύριο επιχείρημά τους είναι ότι η σύνθεση του ελληνικού σχολείου έχει αλλάξει, σε αυτό φοιτούν πολλοί αλλοδαποί μαθητές και άρα το θρησκευτικό μάθημα πρέπει να πάψει να είναι αποκλειστικά ορθόδοξο χριστιανικό.
Είναι όμως οι αλλοδαποί μαθητές αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι; Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος των αλλοδαπών μαθητών των ελληνικών σχολείων προέρχεται από τη γειτονική Αλβανία. Η πλειονότητα μάλιστα των μαθητών αυτών είναι παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Ως γνωστόν, λόγω του αθεϊστικού καθεστώτος της κομμουνιστικής Αλβανίας οι περισσότεροι Αλβανοί είχαν γίνει πλήρως αδιάφοροι προς κάθε θρήσκευμα. Έτσι στην πλειονότητά τους οι Αλβανοί έχασαν τις θρησκευτικές τους ρίζες είτε τις χριστιανικές είτε τις μουσουλμανικές. Με τον ερχομό τους στην Ελλάδα οι περισσότεροι δέχτηκαν ως πίστη και θρησκεία τους το Χριστιανισμό, βαπτίστηκαν και πολλοί που δεν το έπραξαν ακόμη σχεδιάζουν να βαπτιστούν. Ελάχιστοι Αλβανοί, από αυτούς που σήμερα ζούνε στην Ελλάδα, είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Έτσι η πλειονότητα των αλλοδαπών μαθητών των ελληνικών σχολείων, οι εξ Αλβανίας προερχόμενοι, είναι μεν αλλοδαποί, όχι όμως και αλλόθρησκοι.
Επιπλέον μεγάλες ομάδες αλλοδαπών μαθητών προέρχονται από τις λεγόμενες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Βουλγαρία, Σερβία, Ρουμανία κτλ.) και όλοι αυτοί είναι αλλοδαποί μεν, Ορθόδοξοι Χριστιανοί δε.
Πολύ μικρό είναι το ποσοστό μαθητών που προέρχονται από χώρες της Ασίας (Πακιστάν, Ινδία κλπ) που είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Αλλά και πολλοί από αυτούς, αν και δεν είναι χριστιανοί, δεν ζητούν απαλλαγή από τα Θρησκευτικά γιατί θέλουν να γνωρίσουν την θρησκεία των ανθρώπων του τόπου στον οποίο κατοικούν.
Έτσι όταν η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου εξαγγέλλει από την Κύπρο ότι θα αποφασίσει για το μάθημα των Θρησκευτικών «λαμβάνοντας υπόψη τα πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά που έχει σήμερα η σύνθεση του ελληνικού σχολείου» και συνδυάζει τη διαφορετικότητα στη σύνθεση του σχολείου με την ύπαρξη «παιδιών από άλλα δόγματα» κάνει μια (ηθελημένη;) παρανόηση. Ο αριθμός των αλλοδαπών μαθητών των ελληνικών σχολείων (που και αυτός δεν είναι τόσο μεγάλος όσο τον παρουσιάζουν οι πολυπολιτισμικοί παιδαγωγοί) είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τον αριθμό των ετεροδόξων και αλλοθρήσκων μαθητών. Κάθε αλλοδαπός μαθητής δεν είναι και αλλόθρησκος. Η θεώρηση που αντιμετωπίζει τους αλλοδαπούς μαθητές ως αλλόθρησκους είναι ένα πολύ καλό «πολυπολιτισμικό» κόλπο για να ληφθούν αποφάσεις υποβάθμισης του μαθήματος των Θρησκευτικών ή απορθοδοξοποίησής του.
Τέλος, αν ρωτήσει κανείς τους λίγους αλλόθρησκους και ετερόδοξους μαθητές, αν δεν ανήκουν σε αυτούς που παρακολουθούν ορθόδοξα Θρησκευτικά χωρίς να θέλουν να απαλλαγούν από το μάθημα, τότε οπωσδήποτε θα ανήκουν σε εκείνους που για λόγους έντονης θρησκευτικότητας (μη χριστιανικής) απαιτούν δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα και πάντως απορρίπτουν ένα μάθημα πανθρησκειακό, συγκρητιστικό ή θρησκειολογικό”.


ΝΑ ΑΦΟΜΟΙΩΘΟΥΝ ΣΤΑΔΙΑΚΑ
____________
Αν όντως η πλειοψηφία των αλλοδαπών είναι ή ετοιμάζονται να βαπτιστούν χριστιανοί Ορθόδοξοι τότε δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σταδιακά θα αφομοιωθούν από την Ελληνική κουλτούρα. Με την πάροδο του χρόνου, κατά αναπόδραστη νομοτέλεια, θα εξελληνισθούν πλήρως.


Γι' αυτό το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει οπωσδήποτε, όχι για μόνον για λόγους θρησκευτικούς αλλά και για λόγους εθνικούς να ενισχυθεί και να διατηρήσει και να επαυξήσει ακόμη τον ομολογιακό χαρακτήρα του.


Η προσπάθεια να αλλοιωθεί ο ομολογιακός χαρακτήρας του μαθήματος των θρησκευτικών είναι όχι μόνον θρησκευτικά απαράδεκτος αλλά και εθνικά και πολιτισμικά κοντόφθαλμος, στενόκαρδος και άκρως επικίνδυνος.


Το αίτημα της αποχριστιανοποίησης της παιδείας και της κοινωνίας μας προωθείται από τους άθεους κυβερνώντες και συνεπικουρείται από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β΄.


Στηρίζεται από τη γνωστή ολιγομελή ομάδα των ευρωθεολόγων του "Καιρού", τα πνευματικά έκγονα του Νησιώτη και του Αγουρίδη, τους ανθρώπους που επάνδρωσαν με ολέθρια ήδη αποτελέσματα το ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας και "τα κοπέλλια" του Γιαγκάζογλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Μιλάμε, δηλαδή, για 40 - 50 ανθρώπους που διακατέχονται από συγκρητιστικό - οικουμενιστικό πνεύμα, Νεοβαρλααμικό φρόνημα και νεωτεριστικές πεποιθήσεις.


Είναι θέμα φιλότιμου να μην αφήσουμε μια πραγματικά άνομη κλίκα να καταστρέψει τα πάντα και να συνεργήσουμε με την ένοχη σιωπή μας στο γκρέμισμα των ιερών και των οσίων της πίστης και το Γένους μας.


Οι πάντες πρέπει να ξεσηκωθούν και να χτυπήσουν αλύπητα τους άθεους κυβερνώντες αλλά και τους Εφιάλτες, τους Ιούδες και τους Πήλιους Γούσηδες κληρικούς και λαικούς θεολόγους που συνδράμουν ύπουλα τον απογαλακτισμό του ευλογημένου μας Γένους από την Ορθόδοξη Εκκλησία.


ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΟΥΝ “ΤΑ ΚΟΠΕΛΛΙΑ” ΤΟΥ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ
___________________
Ηρθε η ώρα να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα. Τα “κοπέλλια” του Πέτρου Βασιλειάδη και του Γιαγκάζογλου πρέπει να μπούν στον στόχαστρο όλων. Καταρχήν να επισημανθούν ονομαστικά. Οποτε βγουν στο κλαρί για να μας παραστήσουν τους περισπούδαστους θεολόγους να τους στηλιτεύουμε και να διαλαλούμε την επαίσχυντη αρωγή που δίνουν έναντι των άθεων κυβερνώντων που πολεμούν την πίστη μας. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι (τι σύμπτωση!) που κρατούν αναπεπταμένα τα λάβαρα του Οικουμενισμού και δηλώνουν παρόν στην προσπάθεια εκβαρλααμισμού της λατρείας της Εκκλησίας. Προσωπικοί φίλοι του συγκρητιστή παπα-Κώστα Μπέη του καθαιρετέου. Οι ίδιοι άνθρωποι που ανέλαβαν το ραδιοσταθμό της Εκκλησίας και τον έφεραν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στα σημερινά του χάλια και οι οποίοι πλαισιώνουν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο σε όλες τις επιτελικές θέσεις της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια μιλάμε για πεμπτοφαλαγγίτες γραμμής που πρέπει να επισημανθούν, να στιγματιστούν και να απομονωθούν.
Θα δώσουμε λόγο στο Θέο αν τους αφήσουμε ανενόχλητους να ολοκληρώσουν το ανόσιο έργο τους. οποτε ξεμυτίσουν και ως άτομα και ως οργανωμένο σύνολο (“Καιρός”) πρέπει να μας βρουν στις επάλξεις με το χέρι στη σκανδάλη. Οι άθεοι τη δουλειά τους κάνουν. Ο Αρχιεπίσκοπος και η ελάχιστη μειοψηφία που τον ακολουθεί γιατί στρώνει με ροδοπέταλα το δρόμο τους;
Παναγιώτης Τελεβάντος

Κάτι που ενδιαφέρει όλους εμάς τους Ορθόδοξους αδελφούς.

Χριστιανικές αἱρέσεις καί παραχριστιανικές ὁμάδες

Κατάλογος πού καταρτίστηκε ἀπό τήν Ε΄ Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων γιά θέματα αἱρέσεων καί παραθρησκείας (Ναύπακτος, 13-18।5।1993) καί ἐγκρίθηκε ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο
Ἀδελφότητα Παιδικοῦ εὐαγγελισμοῦ
ΑΜG – Προωθώντας τίς Διακονίες τοῦ Εὐαγγελίου
Ἀνώνυμοι Χριστιανοί
Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς
Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ
Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ
Ἀποστολική Χριστιανική Ἐκκλησία
Ἀρχέγονη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία
Βιβλική Ἑταιρεία Λόγος Ζωντανός
Βιβλικό Μήνυμα
Βιβλικός Κύκλος
Βιβλικός Σύνδεσμος
Γυναικεία Ἀδελφότητα AGLOW
Διακονίες τοῦ Εὐαγγελίου ὁ Φᾶρος
Διεθνές Ἱεραποστολικό Κέντρο
Διεθνής Ἀδελφότης Ἐπαγγελματιῶν τοῦ Πλήρους Εὐαγγελίου
Διεθνής Ἐκκλησία τοῦ Τετραγωνικοῦ Εὐαγγελίου
Εἰκονογραφημένη Διεθνής Φιλολογία
Ἐκκλησία Εὐαγγελιστῶν
Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ / Anderson
Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ / Κλήβελαντ
Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς Πεντηκοστῆς
Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς Προφητείας
Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τοῦ Πλήρους Εὐαγγελίου
Ἐκκλησία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τῶν Ἁγίων τῶν Τελευταίων Ἡμερών (Μορμόνοι)
Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ
Ἐκκλησία τῶν Ἀδελφῶν
Ἐκκλησία τῶν Ἀντβεντιστῶν τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας
Ἐλευθέρα Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς
Ἐλευθέρα Εὐαγγελική Ἐκκλησία (ΕΕΕ)
Ἑλληνική Ἐκκλησία Ἀποστολικῆς Πίστεως
Ἑλληνική Ἱεραποστολική Ἕνωση (ΕΙΕ)
Ἑλληνική Κίνηση Πνευματικῆς Ἀναγέννησης (ΕΚΠΑ)
Ἑλληνικό Κέντρο τῆς Βίβλου (ΕΚΒ)
Ἐπιχείρηση Κινητοποίηση (ΟΜ)
Ἐρευνᾶτε τάς Γραφάς – Ἱεραποστολή
Ἑταιρεία Βιβλικῶν Σπουδῶν
Ζωντανή Μαρτυρία
Ἡ Ἀποκαταλλαγή τῶν Πάντων
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ
Ἡ Κίνηση Μαραναθᾶ (ΜCΜ)
Ἡ Κίνηση Φιλαδελφείας
Ἡ Μάχαιρα τοῦ Πνεύματος
Ἰνστιτοῦτο Ἐμμαούς
Κίνηση γιά τή Χριστιανική διαπαιδαγώγηση τοῦ παιδιοῦ
Κίνηση Unity
Κοινωνία Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ
Λόγοι Ζωῆς
Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ
Μελετητές τῆς Βίβλου
Νεοαποστολική Ἐκκλησία
Νεολαία μέ Ἀποστολή
Ὁμάδα Ἐργασίας Χριστιανῶν Ἐκδοτῶν (ΑCP)
Ὀρθόδοξη Πίστη
Ὁ Χριστός γιά τά Ἔθνη
Παγκόσμια Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ
Πανελλήνια Ἀδελφότητα Χριστιανική Ἀναμόρφωση (ΠΑΧΑ)
Πανελλήνια Ἱεραποστολή Συμπαράστασης (ΠΙΣ)
Πανεπιστημιακός Βιβλικός Σύνδεσμος
Πνευματικό Κέντρο Ἐπιστημόνων καί Φοιτητῶν
Reinhard Bonnke
Σύναξη τοῦ Θεοῦ (Assemblies of God)
Σταυροφορία Παγκοσμίου Λογοτεχνίας
Σταυροφορία Χριστιανικῆς Λογοτεχνίας (CLC)
Σταυροφορία Χριστιανικοῦ Ἐντύπου (ΣΧΕ)
Τά Καλά Νέα
Τό Εὐαγγέλιο σέ κάθε Σπίτι
Χριστάδελφοι
Χριστιανική Ἀλήθεια
Χριστιανική Ἐπιστήμη
Χριστιανική Κίνηση Ἀγάπης (ΧΚΑ)
Χριστιανική Παραγωγή Μέσων Μαζικῆς Ἐνημέρωσης (CMP)
Χριστιανικό Κέντρο Σταυροδρόμι
Χριστιανοί
(Ἀπό τά ἐπίσημα κείμενα τῆς Συνδιασκέψεως)

Σημείωση: Στούς τίτλους αὐτούς πρέπει νά προστεθοῦν καί τίτλοι νεωτέρων ὁμάδων. Στόν ὡς ἄνω κατάλογο κατατάσσονται καί παραχριστιανικές ὁμάδες, μέ μή χριστιανικό χαρακτήρα. Γιά περισσότερες πληροφορίες, βλ. βιβλίο τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου «Ἐγχειρίδιο αἱρέσεων καί παραχριστιανικών ὁμάδων», Ἀθήνα 1994 καί «Οἱ “Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ” δέν εἶναι χριστιανοί καί δέν ἀποτελοῦν “γνωστήν θρησκείαν” καί περί προσηλυτισμοῦ», ἔκδοση τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν Αἱρέσεων, Ἀθῆναι १९९९.

Προτεσταντικά περιοδικά και εφημερίδες

Αστήρ της Ανατολής
Ελεύθερο Ευαγγελικό Βήμα
Ελεύθερος Χριστιανικός λόγος
Επιστήμη και Πίστη
Ευαγγέλιο Φως
Ζωντανή Μαρτυρία
Η Αγγελία μας
Η Μάχαιρα του Πνεύματος
Η φωνή του Ευαγγελίου
Η Χριστιανική Αλήθεια
Ηχώ της Αλήθειας
Ιεραποστολικοί Παλμοί
Λόγια Παρηγοριάς
Λόγοι Ζωής
Λυτρωμένα Νιάτα
Νέα Πνοή
Ο Δρόμος
Ο Επιούσιος Άρτος
Οι Νικητές
Ουράνιο Τόξο
Παιδικοί Αντίλαλοι
Πανελλήνια Ιεραποστολική συμπαράσταση
Πνευματικά Νέα
Πνευματικοί Αντίλαλοι
Σάλπισμα
Σταυροφόρος
Τυχικός
Φιλήμων
Φως
Χριστιανισμός

Ιθαγένεια: Ο βασικός στόχος αποκρύπτεται.....κατασκευή μειονοτήτων

Σημείωση Αντιπληροφόρησης: Ο βασικός στόχος αυτών που προωθούν την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι η δημιουργία μέσα σε κάθε ελληνική πόλη, μιας Μουσουλμανικής κοινότητας. Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει οτι οι Μουσουλμάνοι δεν ενσωματώνονται σε καμιά περιοχή της Γης.
Σε 50 περίπου χρόνια και η πιο μικρή πόλη της Ελλάδας θα έχει ένα μουσουλμανικό πυρήνα "αποσταθεροποίησης". Οι άνθρωποι αυτοί θα πολλαπλασιάζονται με μεγαλύτερο ρυθμό απο ότι οι Ελληνες, θα έχουν αποκτήσει περιουσία και θα ξεκινήσουν συγκρούσεις ανάμεσα στον ελληνικό πληθυσμό για μικροκτηματικές διαφορές. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ χριστιανισμού και μουσουλμανισμού θα τους γκετοποιήσει.
Το αξιοπερίεργο είναι οτι αυτά τα αυτονόητα κάποια "θολομένα" μυαλά, τα θεωρούν "πρόοδο".
Πρέπει κάθε Ελληνας να συνειδητοποιήσει οτι τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα σφάζονται κυριολεκτικά στις συγκρούσεις που θα γίνονται στο μέλλον με τις μουσουλμανικές κοινότητες.
Προσέξτε μια λεπτομέρεια που αποκρύπτουν. "Το 68% των βιασμών στην Δανία γίνεται απο Μουσουλμάνους 2ης και 3ης γενιάς".
Αν υπολογίσετε οτι αποτελούν κάτω το 4% στη Δανία, σκεφτείτε σε τι καταστροφή οδηγεί τη χώρα το ΠΑΣΟΚ. Και αν επιπλέον αληθεύουν αυτά που είπε ο πρόεδρος των μεταναστών, οτι οι μετανάστες θα ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, τότε πιθανότατα η χώρα μας θα μπεί σε ένα νέο εμφύλιο.
http://antipliroforisi.blogspot.com/

Σημείωση: Σε 50 χρόνια η Ευρώπη θα κατοικείται στην πλειοψηφία της από μουσουλμάνους. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από μελέτες που καταγράφονται στο βίντεο που ανεβάζω.
Ο Καντάφι δηλώνει στο βίντεο ότι οι Μουσουλμάνοι θα γίνουν κυρίαρχοι του κόσμου τούτου, χωρίς πολέμους και τρομοκρατία. Το Δημογραφικό πρόβλημα δρομολογεί τις εξελίξεις, στην Ευρώπη και στην χώρα μας.
δείτε το βίντεο:
http://www.ianos.net/ftp/demographicproblem.wmv

"Διασκεδάζοντας" με τηλεοπτικές αναθυμιάσεις

Γράφει ο κ. Δημήτρης Νατσιός

«Δεν μπορώ να βλέπω τηλεόραση γιατί δείχνει τον άνθρωπο τόσο μικρό, με τόσο μεγάλη φωνή» Ανδρέας Εμπειρίκος

Οχτακόσιες πενήντα χιλιάδες (850.000) άνθρωποι «στήθηκαν», προφανώς με ανυπομονησία, μπροστά στο «αποχαυνωτήριο», στην τηλεόραση, για να παρακολουθήσουν την μυξοκλαίουσα παρουσιάστρια, που προσφάτως ζωντοχήρεψε.
Το θέμα έλαβε πανελλήνιες διαστάσεις, ώστε να του αποδοθεί και κωδική ονομασία: το «εθνικό διαζύγιο». Και όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι τηλεοπτικές ύαινες και μύγες – «όπου ψοφίμι και αγρίμι όπου σκατό και μύγα», λέει μια παροιμία – τα γνωστά και ως τηλεκοράκια, βγάζουν όση σάρκα και αίμα μπορούν.
Το γεγονός ότι η λεγάμενη είναι πασίγνωστη, ευειδής και καλλίπυγος, διασκεδάστρια, υποδαυλίζει την οφθαλμολαγνική βουλιμία του κοινού, προσφέρει και άφθονη πρώτη ύλη σε συναφείς σκουπιδοεκπομπές. (Ως γνωστόν όλες αυτές οι, μεσημεριανής κυρίως «ζώνης», εκπομπές, χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη του προγράμματός τους αίμα, λάσπη και σπέρμα. Το πιο ενδιαφέρον και θελκτήριον είναι οι σεξουαλικές προτιμήσεις και ιδιομορφίες των επώνυμων «φρούτων», διαζύγια και λοιπά συμπαραμαρτούντα).
Με το «εθνικό διαζύγιο» ξεβράστηκε όμως το σοβαρότατο πρόβλημα. Γιατί τόσοι Ελληνέζοι και τόσες Ελληνέζες έσπευσαν να δουν και να ξαναδούν την αποτυχήσασα εις τον γάμον της; Να ισχύει αυτό που γράφει ο δηκτικός Εμ.Ροϊδης ότι ο Έλλην άνθρωπος είναι «ζώον λογικόν, έχον ακατάσχετον κλίσιν εις το παραλογίζεσθαι»; Να έχει εθιστεί ο ποικιλώτατος και πολυτροπώτατος Έλλην, ανιάτως, στο προστυχόλογο κουτσομπολιό, στην χαιρεκακία και την καταλαλιά; Όλα τα συνηθίσαμε πλέον και κυρίως να εισπνέουμε τις αποπνικτικές αναθυμιάσεις της τηλεόρασης, τις απολαμβάνουμε κιόλας, ανυπομονούμε για την συνέχεια. Βαθμιαία εθιζόμαστε στην δυστυχία των άλλων, «γλεντάμε» πάνω σε ερείπια, πράγμα που ονομάζεται ασυνειδησία, σκλήρυνση ψυχική.
Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο. Η κρίση που βιώνουν σήμερα οι δυτικές κοινωνίες και το βαλκάνιο κακέκτυπό τους, η ελληνική, οφείλεται και στον διαβρωτικό και ψυχοφθόρο ρόλο της τηλεόρασης. Η παιδεία, ο μόχθος, ο κόπος, η θυσία για την μάθηση και την καλλιέργεια, αντικαταστάθηκαν από το παντοδύναμο μέσο. Ένα παιδί του Δημοτικού αν του ζητήσεις, για παράδειγμα, να ανακαλέσει κάτι από την μνήμη του, μια πρόσφατη εικόνα, κάτι που γνωρίζει, θα αναφερθεί σε τηλεοπτικό υποπροϊόν. (Όταν ζητώ από μαθητή μου να μεταφέρει στην τάξη εξωσχολικές γνώσεις και εμπειρίες αρχίζει τον λόγο του με την εξής στερεότυπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση»... Ποτέ δεν ακούω το «μου διηγήθηκε ή έμαθα από την μαμά ή τον μπαμπά. Όλα τους τα μαθαίνει ο «τρίτος γονέας», η τηλεόραση). Τι συζητά αυτήν την εποχή ο «ένδοξος» λαός των Ελλήνων; Την τηλεοπτική βατραχομυομαχία που ονομάστηκε εθνικό διαζύγιο, τις τηλεοπτικές «εκκενώσεις» μια θλιβερής «γλάστρας», που αδίστακτα διαπομπεύει την οικογένειά της.
Και αυτές οι αφόρητες σαχλότητες και ο συνοδός λαϊκός εγκλωβισμός και... ηδονισμός, την στιγμή που η πατρίδα μας βρίσκεται στην κρισιμότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της. Δεν κινδυνολογώ. Ακούγεται «η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» (Καβάφης). Όλα τα θερία του κόσμου έπεσαν πάνω μας να μας φάνε. Τρώνε – τρώνε, αλλά ίσως χάθηκε η γονιμοποιός μαγιά του Μακρυγιάννη. Η τηλεοπτική ευτέλεια αποπροσανατολίζει, καθηλώνει την σκέψη. «Γενικά οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με το μυαλό, γιατί ενώ όλοι βλέπουν ελάχιστοι μπορούν να ευνοήσουν. Ο καθένας βλέπει εκείνο που φαίνεται, λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι είναι στην πραγματικότητα, λόγια του Μακιαβέλι, του θεωρητικού της προπαγάνδας (στο βιβλίο, «Ο Ηγεμών»). Βιώνουμε την Μεγάλη Απάτη. Είναι δυνατόν σ’ αυτήν την χώρα, που πριν από 70 χρόνια έδινε μαθήματα ηρωϊσμού, αυτοθυσίας και φιλοπατρίας στους λαούς του κόσμου, να θαυμάζονται, να προβάλλονται τηλεπώνυμα μηδενικά;
Εκπομπές – χαμαιτυπεία, στις οποίες «πουλάν μούρη» (πουλ-μουρ, κατά Ζουράρι) θηλύγλωσσα κατακάθια, άπληστα καθάρματα της τσοντοδημοσιογραφίας, ξεγυμνωμένες χανούμισσες των εργοδοτών, ό,τι περιθώριο και σάπιο επιβιώνει σ’ αυτόν τον τόπο. Και όσο η εικόνα «σιδερώνει»την σκέψη του «ζαλισμένου κοπαδιού» και μπαζώνει με βοθρολύματα την κρίση του, το εξ ανατολών θηρίο, το λυσσασμένο σκυλί της Ασίας, αποχαλινώνεται. Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος αμφισβητούνται ευθέως πια και απροκάλυπτα. Σενάρια πολέμου εξυφαίνονται και το τετρομαγμένο ΥΠΕΞ χώνει το κεφάλι του στην άμμο, δεν είδε, δεν άσκουσε, μήπως και διαταραχθεί η ελληνοτουρκική φιλία τους. Η απόλυτη εθνική ξεφτίλα, χειρότερη και από το εθνικό διαζύγιο. Εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, θα νομιμοποιήσει η νυν κυβέρνηση, τεράστιο εθνικό ζήτημα και τα βοθροκάναλα μάς αποκοιμίζουν με αθλιότητες. Εδώ απαιτείται μια παρένθεση.
Ερώτηση: Είναι δυνατόν να μεταβάλλεις σε πολυπολιτισμικό παζάρι μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης, μια χώρα είσοδο λαθρομεταναστών, μια χώρα που απειλείται με πόλεμο από όμορη, μια χώρα που το μισό κομμάτι της ήταν σκλαβωμένο στο Ισλάμ πριν από 100 χρόνια; Τα ονομάζουν «ρατσιστικά» αυτά τα ερωτήματα οι εθνομηδενιστές και οι διάφοροι λακέδες – έμμισθοι και μη – της νεοταξικής λίγδας. Και επειδή κάποιοι και μάλιστα Επίσκοποι της Εκκλησίας επικροτούν την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας μέσω της νομιμοποίησης, παραπέμπω σε μια φράση του απ. Παύλου από την α’ προς Τιμόθεον επιστολή: «Εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων».
Ο Επίσκοπος, η Εκκλησία οφείλει να προνοεί – προσοχή στο ρήμα – κυρίως για τους οικείους τους δικούς της, το ποίμνιό της πρωτίστως. Αν πλημμυρίσει η Ελλάδα από ισλαμικό «ποίμνιο», αλλοίμονο στο οικείο. Ξέρουμε από την ιστορία μας τι σημαίνει συμβίωση με μουσουλμάνους. Το νιώσαμε στο πετσί μας 400 και 500 χρόνια. (Και μιλάω για την σχεδιαζόμενη παροχή υπηκοότητας και όχι για κάτι άλλο. Ο λαός μας είναι ο πιο δημοκρατικός και φιλόξενος του κόσμου και ας κοάζουν περί του αντιθέτου οι οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας).
Επανερχόμενος στον τηλεοπτικό κανιβαλισμό, παραπέμπω σε κάτι που έγραψε ο μακαρίτης πια Αμερικανός συγγραφέας Νηλ Πόστμαν, στο πολύκροτο βιβλίο του, «Διασκέδαση μέχρι θανάτου», μια εξαιρετική ανάλυση για την εποχή της τηλεόρασης. Γράφει στον πρόλογο: «Τον Όργουελ (=συγγραφέα του «1984»), τον φόβιζαν οι άνθρωποι που θα απαγόρευαν τα βιβλία. Τον Χάξλεϊ (συγγραφέα του «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος») τον φόβιζε το γεγονός ότι δεν θα υπήρχε λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο, γιατί δεν θα βρισκόταν άνθρωπος να διαβάσει. Ο Όργουελ φοβόταν εκείνους που θα μας στερούσαν την πληροφόρηση.
Ο Χάξλεϊ φοβόταν εκείνους που θα μας υπερπληροφορούσαν τόσο ώστε να καταντήσουμε πλάσματα παθητικά και εγωϊστικά. Ο Όργουελ φοβόταν ότι η αλήθεια θα φυλασσόταν μυστική. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι η αλήθεια θα πνιγόταν σε έναν ωκεανό σύγχυσης. Ο Όργουελ φοβόταν ότι θα αναπτύσσαμε πολιτισμό υποτέλειας. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα αναπτύσσαμε πολιτισμό κοινοτοπίας. Με λίγα λόγια, ο Όργουελ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που μισούμε. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που αγαπούμε». Εδώ στην Ελλάδα μάλλον θα επιβεβαιωθούν και οι δύο στοχαστές... Θα μας καταστρέψουν και αυτά που αγαπούμε και αυτά που μισούμε....
Νατσιός Δημήτρης - δάσκαλος-Κιλκίς
Από:«Αντίβαρο »

Η Θεία Λειτουργία - Το Μυστήριο των Μυστηρίων




Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι απλώς ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας μας, αλλά είναι το κατ΄ εξοχήν μυστήριο της Εκκλησίας μας, είναι το μυστήριο των μυστηρίων. Κάθε μέρα οι άνθρωποι κάνουν πολλά και διάφορα έργα. Μα το πιο σπουδαίο και το πιο μεγάλο που γίνεται στον κόσμο είναι η Θεία Λειτουργία, η συνέχιση του Μυστικού Δείπνου που τέλεσε ο Χριστός. Αυτό είναι ένα μοναδικό προνόμιο που έδωσε ο Θεός μόνο στους ανθρώπους, καθώς ούτε οι άγιοι Άγγελοι μπορούν να τελέσουν την θεία Λειτουργία.Λειτουργία θα πει δημόσιο έργο, δηλ. έργο για το λαό του Θεού, που γίνεται για το λαό και από το λαό. Δεν λειτουργούν μόνοι τους οι Ιερείς της Εκκλησίας αλλά κάθε φορά ο λαός του Θεού, μαζί με τους Ιερείς, που έχουν τη χάρη της ιεροσύνης, τελούν την Θεία Λειτουργία, συνιερουργούν. Το μυστήριο της Ευχαριστίας το σύνεστησε ο Κύριός μας το τελευταίο βράδυ της επιγείου παρουσίας Του στη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου.
Όταν έλαβε στα χέρια Του το ψωμί, το ευλόγησε και το μοίρασε στους μαθητές Του, λέγοντας «λάβετε φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα …» (Ματθ. 26, 26), και μετά έλαβε στα χέρια Του το ποτήρι με το κρασί, το ευλόγησε και το πρόσφερε να πιούν οι μαθητές λέγοντας «πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου…» (Ματθ. 26 , 28). Τα ιερά λόγια συμπλήρωσε ο Κύριός μας με την βαρυσήμαντη προτροπή «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκά 22, 12).
Η θ. Ευχαριστία τελείται στο όνομα του κανονικού επιχωρίου επισκόπου.Ευχαριστία που δεν τελείται στο όνομα του δεν έχει σωστικά αποτελέσματα. Γι΄ αυτό σε κάθε θ. Ευχαριστία που δεν παρίσταται ο επίσκοπος, ο Ιερέας οφείλει να μνημονεύσει το όνομά του κι ακόμη να χρησιμοποιήσει το «αντιμήνσιο» με την υπογραφή και την ευλογία του επισκόπου.Ακόμα η θ. Ευχαριστία πρέπει να τελείται από κανονικό Ιερέα, που έχει κανονική ιεροσύνη (τον Ιερέα της ενορίας μας) και με την παρουσία, τη συμμετοχή του λαού.
Η Εκκλησία προσεύχεται για όλο τον κόσμο, τελεί όμως το κατ’ εξοχήν Μυστήριο της, τη Θεία Λειτουργία, μόνο για τους πιστούς. Μόνο οι βαπτισμένοι δικαιούνται να συμμετάσχουν στη Θ. Ευχαριστία. Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει «γνωρίζω ότι πολλοί από μας πλησιάζουν την Ιερή αυτή τράπεζα εξ αιτίας της συνήθειας αυτής της εορτής. Θα έπρεπε βέβαια να μην ξεχωρίζουμε τις εορτές όταν χρειάζεται να κοινωνήσουμε, αλλά να καθαρίζουμε τη συνείδηση και μετά να πλησιάζουμε τη Ιερή θυσία». Συμμετέχουμε στη Θ. Λειτουργία μόνο όσοι πιστεύουμε στη Αγία Τριάδα, με ορθόδοξο τρόπο. Γι΄ αυτό και κάνουμε προηγουμένως την ομολογία της πίστεως με την απαγγελία του συμβόλου της πίστεως, του «πιστεύω», που είναι προϋπόθεση της συμμετοχής μας στο κοινό ποτήριο.Άλλη προϋπόθεση συμμετοχής στη Θ. Λειτουργία και ιδιαίτερα στη θεία Κοινωνία είναι η αγάπη, η καταλλαγή και η συγχωρητικότητα. Ο Κύριος λέγει «εάν όταν πας να προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο, και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι με σένα, άσε το δώρο σου μπροστά στο θυσιαστήριο, και πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς μα το αδελφό σου και τότε έλα να προσφέρεις το δώρο σου» (Ματθ. 5 23-24). Γι΄ αυτό και πριν την αγία Αναφορά, δηλ. πριν την ευλογία του άρτου και του κρασιού και τη μεταβολή τους σε Σώμα και Αίμα Χριστού, δίδεται σε όλους μας το παράγγελμα «αγαπήσωμεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν».



Η συμμετοχή μας στη θεία Κοινωνία.Πόσο συχνά πρέπει να κοινωνούμε;




Η συχνή θ κοινωνία είναι δικαίωμα αλλά και καθήκον κάθε συνειδητού χριστιανού, ύστερα βέβαια από την κατάλληλη προετοιμασία. Στα αρχαία χρόνια οι χριστιανοί κοινωνούσαν καθημερινώς, όπως μας πληροφορούν οι «Πράξεις των Αποστόλων», ένα από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Αργότερα, κατά τον 4ον αιώνα, ο Μέγας Βασίλειος γράφει ότι οι χριστιανοί επί των ημερών του κοινωνούν τέσσερις φορές την εβδομάδα, δηλ. κάθε Κυριακή, Τέταρτη, Παρασκευή και Σάββατο (επιστολή 39). Και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, πολλούς αιώνες μετά, καθορίζει να κοινωνούν συχνά οι πιστοί. Δεν είναι λοιπόν σωστή η γνώμη και η τακτική αρκετών χριστιανών σήμερα, που ισχυρίζονται ότι πρέπει να κοινωνούν μία ή δύο φορές το χρόνο. Η θ. Λειτουργία τελείται κάθε φορά για να κοινωνούν οι πιστοί και όλα τα πνευματικά αθλήματα, η εξομολόγηση, η νηστεία, η προσευχή, ο πνευματικός εν γένει αγώνας κάθε πιστού, στόχο έχει την κορυφαία στιγμή της θ. Λειτουργίας, που δεν είναι άλλη από το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε».




Πόσο να νηστεύουμε πριν κοινωνήσουμε;



Το θέμα της νηστείας πριν από τη θ. Κοινωνία απασχολεί πολλούς χριστιανούς και περιβάλλεται από μεγάλη σύγχυση. Ο καθένας έχει την γνώμη του, που την πιστεύει, και πολλές φορές δεν θέλει να την αποχωριστεί, ακόμα και όταν είναι λανθασμένη.Οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας μας δεν επιβάλουν νηστεία προ της θείας Κοινωνίας, όμως και δεν την απαγορεύουν. Επομένως, αν κάποιος θέλει να νηστεύει πριν κοινωνήσει, αυτό φυσικά δεν απαγορεύεται.Όμως το καλύτερο για τα θέματα αυτά είναι να ζητούμε την γνώμη του ειδικού, του Ιερέα-Πνευματικού. Θα πρέπει βέβαια να κάνουμε την εξής διευκρίνιση: Οι χριστιανοί που τηρούν τις καθιερωμένες από την Εκκλησία νηστείες όλο το χρόνο, που εξομολογούνται και αγωνίζονται να ζουν χριστοκεντρικά, μπορούν να κοινωνούν
–πάντοτε με τη σύμφωνη γνώμη του Πνευματικού τους
- χωρίς ιδιαίτερη νηστεία.
Συνηθίζεται η αποχή αφ΄ εσπέρας αρτύσιμης τροφής, σε καθέναν που την επόμενη ημέρα θα κοινωνήσει.

Οι καθιερωμένες νηστείες της Εκκλησίας μας όλο τον χρόνο, πολύ σύντομα είναι:

-οι Τετάρτες και οι Παρασκευές όλου του έτους, εκτός των καταλύσιμων ημερών,-η νηστεία των Χριστουγέννων, 40ήμερος από 15 Νοεμβρίου έως τα Χριστούγεννα, στην οποία επιτρέπεται η κατάλυση του ψαριού,-η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, από την Καθαρά Δευτέρα έως το Πάσχα,-η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου, από 1ης έως 15ης Αυγούστου-η νηστεία των Αγίων Αποστόλων, από τη Δευτέρα μετά την εορτή των αγίων Πάντων έως την 29η Ιουνίου,-η νηστεία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), της παραμονής των Θεοφανείων (5 Ιανουαρίου), της αποτομής της κεφαλής του Τιμίου
Προδρόμου (29 Αυγούστου).

Καθώς πλησιάζει η ώρα της θείας Κοινωνίας.

-Η Αγία γραφή και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας μιλούν για την προετοιμασία εκείνου που πρόκειται να κοινωνήσει. Και αυτή ποια πρέπει να είναι;
- Περισυλλογή και συγκέντρωση της σκέψης στο Μυστήριο, κατά τη λειτουργική προτροπή «πάσαν την βοιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν»
- Ανάγνωση της Ακολουθίας της θείας Μεταλήψεως. Είναι κάποιες προσευχές προπαρασκευαστικές για τη θεία Κοινωνία, που τις διαβάζουμε αφ΄ εσπέρας στο σπίτι μας, και μας προετοιμάζουν να δεχθούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
- Καθαρισμός του σώματος. Πλενόμαστε, βάζουμε καθαρά ρούχα και πηγαίνουμε στην εκκλησία.

Παραθέτουμε και τις εξής πρακτικές οδηγίες:

Πρέπει να προηγείται η συμμετοχή μας στη θεία Λειτουργία. Είναι λυπηρό και ανάρμοστο να έρχονται χριστιανοί να κοινωνήσουν και να μην έχουν ακούσει ούτε το «κύριε ελέησον»! Σε αρκετούς Ναούς τελείται και β΄ Θ. Λειτουργία για να καλύψει ανάγκες των σημερινών χριστιανών. Την ώρα της θ. Κοινωνίας κάθε πιστός μπαίνει στη σειρά του, χωρίς να σπρώχνει ή να βιάζεται, με ευλάβεια, και καλό και ευγενικό είναι να προσφέρουμε τη θέση μας στις μητέρες με τα μωρά καθώς και στους γέροντες. Φθάνοντας μπροστά στο Ιερέα κάνουμε το σταυρό μας και παίρνουμε από τον προηγούμενο πιστό το «μάκτρο», το κόκκινο πανί το οποίο τοποθετούμε στο πηγούνι μας. Αμέσως λέμε το όνομά μας ευκρινώς για να το ακούσει ο Ιερέας, ώστε να το μνημονεύσει όταν θα μας κοινωνεί. Ανοίγουμε καλά το στόμα μας και περιμένουμε τον Ιερέα να βάλει στο στόμα μας τη «λαβίδα», το κουταλάκι, με τη θεία Κοινωνία. Αμέσως μετά, και με ανάλογη προσοχή, σκουπιζόμαστε στο στόμα με το μάκτρο, το οποίο παραδίδουμε στον επόμενο χριστιανό. Και, κάνοντας το σημείο του σταυρού, αποσυρόμεθα στη θέση μας έως ότου τελειώσει η θ. Λειτουργία.Καλό θα είναι οι μητέρες που κοινωνούν μικρά παιδιά να τα κρατούν αγκαλιά και μάλιστα από την δεξιά πλευρά τους, να ακινητοποιούν τα χέρια του μωρού για την αποφυγή δυσκολίας, και αν αναγκάζονται να βάζουν «πιπίλα» στο μωρό, να την πλένουν στο σπίτι με νερό και με αυτό το νερό να φτιάχνουν το επόμενο γάλα, δείχνοντας έτσι το σεβασμό αλλά και την ανάλογη ευσέβεια.

Ο εκκλησιασμός μας:

Ο Ναός είναι χώρος ιερός. Σε αυτόν μπαίνουμε για να προσευχηθούμε κατά την διάρκεια της Θ. Λειτουργίας ή της δημόσιας λατρείας ή και μόνοι μας σε άλλες ώρες. Η λέξις «ναός» προέρχεται από το ρήμα «Ναίω», δηλ. κατοικώ, και σημαίνει τον χώρο όπου κατοικεί ο Θεός. Γι΄ αυτό και κάθε χριστιανικός Ναός παρομοιάζεται με τον ουρανό και την εκεί επικρατούσα τάξη. Ο υμνωδός της Εκκλησίας αναφωνεί «Εν τω ναώ εστώτες της δόξης σου, εν ουρανώ εστάναι νομίζομεν…»
Για την είσοδο και την παραμονή σου στον Ναό, καλό θα είναι να έχεις υπόψη σου τα εξής :
Ο ιερός Ναός είναι χώρος μόνο για λατρεία και προσευχή. Μπαίνεις με σιωπή και βγάζεις το καπέλο σου αν φορείς, σε ένδειξη σεβασμού. Το πρώτο που κάνεις είναι να κάνεις το σταυρό σου με ευλάβεια. Παραλαμβάνεις το κερί σου και το ανάβεις στο κατάλληλο χώρο, το μανουάλι, με προσοχή, κάνοντας και πάλι το σταυρό σου και προσκυνώντας την εικόνα στο προσκυνητάρι. Πηγαίνεις στη θέση σου χωρίς να συζητάς ή να κάνεις θόρυβο και κάθεσαι σε στάση ευλαβείας. Δεν είναι στάση ευλαβείας το σταυροπόδι! Κοιτάζεις μπροστά σου, χωρίς να περιφέρεις το βλέμμα σου στο ποιος μπαίνει ή βγαίνει και αφοσιώνεσαι στη λατρεία και στην ατομική σου προσευχή.

Πώς πρέπει να στεκόμαστε μέσα στην Εκκλησία;

Πολλοί χριστιανοί μας διερωτώνται πότε πρέπει να κάθονται και πότε να είναι όρθιοι στην εκκλησία και έχουν δίκιο γιατί δεν τους έχει γίνει η σχετική λειτουργική αγωγή. Και έτσι είναι φυσικό να κάθονται όταν δεν πρέπει ή και να είναι όρθιοι όταν μπορούν να κάθονται.

Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπορούμε να καθόμαστε:
α) Στα «Ειρηνικά». Όταν ο Ιερέας ή ο Διάκονος εκφωνεί το «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν…» μέχρι και τη μικρή είσοδο, δηλ. την έξοδο του ιερού Ευαγγελίου από την πλαϊνή θύρα του αγίου Βήματος.
β) Στο «Δύναμις», στον Απόστολο και αμέσως μετά το Ευαγγέλιο. Δύναμις είναι η ώρα κατά την οποία ο ψάλτης ψάλλει αργά το «Άγιος ο Θεός …». Και λίγο μετά. κατά την ώρα που αναγιγνώσκεται το αποστολικό ανάγνωσμα. Μετά το ευαγγέλιο εκφωνούνται τα «Ελέησον ημάς ο Θεός…» όπου και πάλι επιτρέπεται να καθόμαστε.
γ) Στο χερουβικό ύμνο. «Χερουβικό» είναι ο αργός εκείνος ύμνος, που λέγεται λίγο πριν γίνει η μεγάλη είσοδος, πριν «βγουν τα άγια». Είμαστε όμως όρθιοι τη στιγμή που ο Ιερέας βγαίνει στην Ωραία Πύλη για να θυμιάσει τις εικόνες και τον λαό.
δ) Στα «Πληρωτικά». Είναι οι εκφωνήσεις εκείνες που λέγονται αμέσως μετά τη μεγάλη Είσοδο. «Πληρώσωμεν την δέησιν ημών τω Κυρίω….» και μέχρι το σύμβολο της πίστεως, το «Πιστεύω …», που καλό είναι να το απαγγέλλουμε όλοι μαζί οι χριστιανοί.
ε) Στα δεύτερα «Πληρωτικά». Είναι οι εκφωνήσεις εκείνες που λέγονται μετά από την ευλογία του λαού από τον Ιερέα «Και έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού …» μέχρι και την απαγγελία του «Πάτερ ημών», που και πάλι καλό είναι να το απαγγέλλουμε όλοι μαζί οι χριστιανοί.
Στ) Μετά το «Πρόσχωμεν τα άγια τοις αγίοις» και μέχρι τη φράση «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης…».
Σε όλη την υπόλοιπη ώρα της Θείας Λειτουργίας στεκόμεθα όρθιοι, με ευλάβεια μεγάλη.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Οι τρεις ιεράρχες γεννήθηκαν, κατά τον πατρολόγο καθηγητή Παναγιώτη Χρήστου (εισαγωγή στη ζωή και δράση τους εις Ε.Π.Ε.), το 328 ο Γρηγόριος, το 330 ο Βασίλειος, και το 354 ο Χρυσόστομος. Κοιμηθήκαν δε το 391, το 378, και το 407 αντιστοίχως, κατά την ίδια σειρά. Συνεπώς πεθάνανε όλοι νέοι. Περίπου, 63 ετών ο Γρηγόριος, 49 ετών ο Βασίλειος, 54 ετών ο Χρυσόστομος. Και θα πρέπει να τονίσουμε σ’ αυτό το σημείο ότι ο παχουλός και γεμάτος χοληστερίνη γέροντας, που φορά κόκκινη γούνα, μεταφέρεται με έλκηθρο, και μας προσφέρει ή διαφημίζει διάφορα υλικά δώρα την περίοδο των Χριστουγέννων, δεν έχει καμμία σχέση με το δικό μας άγιο Βασίλειο. Αυτός είναι ο Santa Claus που έχει σχέση με τον άγιο Νικόλαο, αλλοιωμένος όμως κι αυτός με μύθους και θρύλους των λαών της βορείου Ευρώπης και φορτωμένος με πλείστα κιλά και λίπος για να είναι σύμφωνος με την αδηφαγία μας και τον καταναλωτισμό μας. Αυτός ο Santa Claus ταξίδευσε με τους μετανάστες στην Αμερική τον 17ο αιώνα και το 1930 η Coca Cola τον παρουσίασε με τη σημερινή του γνωστή μορφή και έτσι ολοκληρώθηκε η μετάλλαξη του σε ανατολή και δύση. Ο δικός μας άγιος Βασίλης -στην ορθόδοξη ελληνική παράδοση- είναι λεπτός, ασκητικός, φορά απλά ρούχα ασκητού, και μεταφέρει στο δισάκι του παπύρους και περγαμηνές, δηλαδή τα αγαθά της παιδείας. Όπως λένε τα κάλαντά μας «βαστάει πέννα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι», το καλαμάρι του πνεύματος που μ’ αυτό το χαρτί μιλoύσε.

Ο χρόνος που έδρασαν οι τρεις ιεράρχες ως επίσκοποι κι αυτός ελάχιστος. Δύο χρόνια ο Γρηγόριος ο θεολόγος ποίμανε την Κωνσταντινούπολη, έξι χρόνια και μερικούς μήνες ο ιερός Χρυσόστομος, εννέα χρόνια περίπου ο Μ. Βασίλειος την μητρόπολη Καισαρείας.

Κι όμως ενώ πεθάνανε νέοι, ενώ ο χρόνος δράσεως τους ήταν ελάχιστος, εν τούτοις το έργο τους υπήρξε τεράστιο. Εδώ πέρα έχει εφαρμογή αυτό που λέγει η αγία Γραφή, ότι 1000 χρόνια των ανθρώπων για τον Θεό είναι σαν μια μέρα αλλά και μια μέρα του Θεού είναι σαν 1000 χρόνια των ανθρώπων. Τουτέστιν εάν έχουμε μία μέρα του Θεού, δηλαδή μια μέρα ευλογημένη και χαριτωμένη απ’ Αυτόν στη ζωή μας, η καρποφορία της θα είναι αφάνταστη. Θα είναι σαν να ζήσαμε και να εργαστήκαμε 1000 χρόνια.

Ας μείνουμε για λίγο στον Γρηγόριο τον θεολόγο π.χ. για να αισθητοποιήσουμε τα όσα λέμε. Όταν πήγε στην Κων/πολη, οι αρειανοί είχαν επικρατήσει για 40 χρόνια. Οι ναοί είχαν καταληφθεί όλοι απ’ αυτούς. Ο αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως ήταν αρειανός. Η κοσμική διοίκηση, μέχρι που ήλθε ο Μέγας Θεοδόσιος ο Α΄, ήταν μ’ αυτούς. Το ορθόδοξο ποίμνιο μετά από όλη αυτή την μακρόχρονη περιπέτεια ελάχιστο και τρομοκρατημένο. Κι όμως ο Γρηγόριος κατόρθωσε μέσα σε δύο χρόνια να επικρατήσει ξανά η ορθοδοξία, να καταλάβουν οι ορθόδοξοι και πάλι τους ναούς, ακόμη και τον καθεδρικό, να φύγει ο αρειανός επίσκοπος και να καταλάβει τη θέση του ο Γρηγόριος. Τέτοια ήταν η αναζωογόνηση της Ορθοδοξίας, ώστε όχι μόνο να επικρατήσει, αλλά να διοργανωθεί και η σύγκληση της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου το 381, η οποία θα ολοκληρώσει το Σύμβολο της Πίστεως, την καταπολέμηση των αιρετικών, και θ’ ανακηρύξει την αρχιεπισκοπή Κων/πόλεως σε Πατριαρχείο δεύτερο τη τάξει μετά το Πατριαρχείο της Ρώμης.

Τεράστια λοιπόν η δράση τους και αντιστρόφως ανάλογη του χρόνου που είχαν στη διάθεσή τους. Μπορούμε να πούμε, ότι στο σημείο αυτό οι τρεις ιεράρχες μιμήθηκαν τον Χριστό, ο οποίος ως άνθρωπος έζησε μόνο 33 χρόνια και εργάσθηκε μόνο για 3 χρόνια. Όμως η επίδρασή του υπήρξε αιώνια και αθάνατη. Το ίδιο συνέβη και στη περίπτωση των τριών ιεραρχών. Είναι καθημερινά παρόντες στη διδαχή, στην υμνολογία, στην ερμηνευτική, στη συστηματική θεολογία της Εκκλησίας μας. Δεινοί θεολόγοι, δεινοί ελληνιστές, δεινοί νομικοί. Ειδικά ο Μ. Βασίλειος με τους 92 κανόνες του που έλαβαν οικουμενικό κύρος από την πενθέκτη οικουμενική σύνοδο είναι πατέρας του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας μας. Οι λύσεις που δίνει στους κανόνες του απηχούν σύγχρονο δίκαιο και μάλιστα τόσο ποινικό και αστικό όσο και γενικές αρχές αυτού.

*****

Ήταν και οι τρεις ασθενικής κράσεως. Ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος εκ φύσεως, ο ι. Χρυσόστομος κατόπιν σκληράς ασκήσεως εις σπήλαιον επί διετία. Στις επιστολές τους και στα αυτοβιογραφικά αποσπάσματα των κειμένων του Γρηγορίου φαίνεται συνεχώς και κατ’ επανάληψη το φαινόμενο αυτό της αδυναμίας. Λέγει χαρακτηριστικά ο Γρηγόριος ότι «μετείχε του βίου τόσο λίγο, ώστε απλώς και μόνο να αναπνέει» (επιστολή 241 προς Αβούργιον). Κι όμως αυτοί οι αδύναμοι, οι ασθενείς, οι καχεκτικοί άκουσαν τον Παύλο που λέγει «όταν γαρ ασθενώ, τότε δυνατός ειμί». Άκουσαν το «υμείς έστε το άλας της γης…υμείς έστε το φως του κόσμου» που είπε στους αδύνατους ο Χριστός· αυτός που ως άνθρωπος ήταν τόσο αδύνατος που δεν μπόρεσε να σηκώσει τον σταυρό του· που είπε «παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο»· που είπε «διψώ»· που μίλησε παραπονετικά και είπε «Θεέ μου Θεέ μου ινατί με εγκατέλειπες». Κι όμως αυτός ο αδύνατος είχε τη δύναμη να πει, γι’ αυτούς που τον σταυρώσανε, στο Θεό και πατέρα του· «πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν». Είχε τη δύναμη, τον καιρό που τον κορόιδευαν ότι άλλους έσωσε και δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του, να μη κάνει χρήση της θείας δυνάμεώς του, που φάνηκε καθαρά μετά το θάνατό του. Είχε τη δύναμη να επικρατήσει, ενώ οι εχθροί του ανθρωπίνως τον νίκησαν.

Και έτσι οι αδύνατοι που άκουσαν και ακολούθησαν τον αδύνατο Χριστό γίνανε δυνατοί. Οι αμνοί νίκησαν τους λύκους, οι φτωχοί τους πλουσίους, αυτοί που δεν είχαν προστάτες αυτούς που προστάτευε η τότε κοσμική και αιρετική εξουσία, οι άοπλοι τους οπλισμένους, οι άρρωστοι τους υγιείς. Και δεν υπερηφανεύτηκαν ούτε για τις γνώσεις που είχαν ούτε για τις αρετές ούτε για την αγιότητά τους ούτε για τα αξιώματα παρά μόνο για την ασθένεια τους, μιμούμενοι τον Παύλο που λέγει· «Ήδιστα ουν μάλλον καυχήσομαι εν ταις ασθενείαις μου, ίνα επισκηνώση επ’ εμέ η δύναμις του Χριστού». Έλεγε ο Γρηγόριος γεμάτος ενθουσιασμό και στεντορεία τη φωνή όταν αντιμετώπιζε τους αρειανούς στην Κων/πολη· «Έχουν εκείνοι τους οίκους, εμείς τον ένοικο. Αυτοί έχουν θράσος, εμείς την πίστη. Αυτοί έχουν χρυσό και άργυρο, εμείς λόγο κεκαθαρμένο».

Κατ’ αυτό τον τρόπο κινούμενοι και σκεπτόμενοι οι τρεις ιεράρχες, ενώ ήταν ασθενείς και αδύνατοι σωματικά, έγιναν ηθικά πανίσχυροι, ψυχικά παντοδύναμοι, ατρόμητοι και ανυποχώρητοι στις οποιεσδήποτε πιέσεις των εκάστοτε κρατούντων. Είναι γνωστό το επεισόδιο του Μ. Βασιλείου με τον αξιωματούχο του αυτοκράτορα Ουάλη, τον Μόδεστο, ο οποίος απείλησε με δήμευση, εξορία, βασανισμούς και θάνατο αν ο Βασίλειος δεν υπάκουε στον αρειανό αυτοκράτορα. Η απάντηση του Βασιλείου στις απειλές αυτές ήταν· «Δεν φοβάμαι την δήμευση, διότι μόνο ρούχα και βιβλία έχω· ούτε την εξορία, διότι ‘του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτοίς’· οι βασανισμοί δεν με απασχολούν, διότι το ασθενικό σαρκίο μου δεν θα αντέξει και ο θάνατος που θα επέλθει θα με στείλει γρηγορότερα στον Κύριό μου». Ο Μόδεστος θαύμασε για την απάντηση και είπε γεμάτος απορία· «γιατί κανένας άλλος επίσκοπος δεν μου μίλησε έτσι»; «Γιατί δεν γνώρισες αληθινό επίσκοπο» του εξήγησε ο Μ. Βασίλειος.

*****

Εκτός της ασθενικής τους κράσεως και της φυσικής τους αδυναμίας οι τρεις ιεράρχες είχαν συνεχή συνοδό του βίου τους τον πόνο. Ο Χρυσόστομος έμεινε ορφανός λίγους μήνες μετά τη γέννηση του από πατέρα και ο Μ. Βασίλειος κι αυτός μένει ορφανός σε ηλικία 15 ετών από πατέρα. Ο ι. Χρυσόστομος, λόγω της παντελούς ελλείψεως του πατέρα του, ανέπτυξε ισχυρό ψυχικό σύνδεσμο με τη μητέρα του, μ’ αποτέλεσμα, όταν αποφάσισε να γίνει μοναχός και κείνη τον παρακάλεσε να μη τη κάνει δεύτερη φορά χήρα, εκείνος ανέβαλε την αφιέρωσή του. Εάν ο Θεός δεν έπαιρνε γρήγορα τη μητέρα του, πιθανόν να μη είχαμε σήμερα τον άγιο Χρυσόστομο. Είναι οι τρυφερές αδυναμίες μεγάλων ανδρών που μας θυμίζουν ότι δεν παύουν να είναι άνθρωποι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο Γρηγόριος ο θεολόγος αν και δεν έχασε τους γονείς του, εν τούτοις αντιμετωπίζει κι αυτός την ορφάνια κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο. Φύση απαλή, συναισθηματική, στενά δεμένη με τους συγγενείς και τους φίλους, χάνει τον αδελφό του Καισάριο σε ηλικία 38 ετών το 368, και την αδελφή του Γοργονία σε ηλικία 42 ετών το 369, δηλαδή ένα χρόνο μετά το θάνατο του αδελφού του. Μετά πέντε χρόνια, το 374, χάνει τον πατέρα του 100 ετών και σε λίγους μήνες την μητέρα του που πλησίαζε κι αυτή τα 100. Και μετά τέσσερα χρόνια το 378 χάνει τον φίλο του τον μέγα Βασίλειο.

Σε επιστολή του προς τον Ευδόξιο γράφει· «Με ρωτάς πως είναι η κατάστασή μου. Πολύ πικρή. Δεν έχω τον Βασίλειο, δεν έχω τον Καισάριο, τον πνευματικό αδελφό και τον σωματικό. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκατέλειψαν… Το σώμα μου είναι άρρωστο, τα γηρατειά είναι στα πρόθυρα της ζωής μου. Στις οποιεσδήποτε ενέργειές μου παρουσιάζονται επιπλοκές και αντιδράσεις. Οι φίλοι μου με δείχνουν απιστία, η ζωή της Εκκλησίας παραμένει αποίμαντη. Ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει…Μια λύση λυτρώσεως υπάρχει για μένα ο θάνατος (επιστολή 80).

Στην ανωτέρω επιστολή μεταξύ των άλλων παρουσιάζει και την απιστία των φίλων. Ο Γρηγόριος ο οποίος ύμνησε την φιλία όσο λίγοι, ο Γρηγόριος που θυμάται την Αθήνα και την εγκωμιάζει, όχι τόσο για τα αγαθά της παιδείας που του προσέφερε, αλλά γιατί στην Αθήνα δημιούργησε την φιλία του με το Μ. Βασίλειο, αυτός μιλά με πόνο και για τους άπιστους φίλους. Λοιπόν οι αληθινοί φίλοι του έχουν πεθάνει και οι ζωντανοί δεν του είναι πιστοί. Είναι ένα είδος ορφάνιας κι αυτό. Είναι κάτι που αναστάτωσε κι αυτόν τον ψύχραιμο και φλεγματικό Μ. Βασίλειο, ο οποίος σε ανάλογη περίπτωση είπε· «κοντεύω να γίνω μισάνθρωπος».

Πράγματι, στην Κων/πολη αργότερα, ο Γρηγόριος ενώ δεν λύγισε από τον πόλεμο των αιρετικών εν τούτοις αναστατώθηκε από τον Μάξιμο τον κυνικό φιλόσοφο. Τον εκτίμησε διά την ασκητικότητά του και την ορθοδοξία του. Τον φιλοξένησε, τον βάπτισε, και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Εκείνος όμως φιλοδόξησε να γίνει κρυφά αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως ανατρέποντας το έργο του ευεργέτου του. Το γεγονός αυτό έθλιψε βαθύτατα τον Γρηγόριο, όπως και το ότι στην προσπάθειά του ο Μάξιμος είχε βοηθό του τον αρχιεπίσκοπο Πέτρο Αλεξανδρείας! «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», ο κόσμος της Εκκλησίας…

*****

Μέσα στη ζωή των τριών ιεραρχών βλέπουμε επίσης ξεκάθαρα τη φανέρωση του μυστηρίου της θείας προνοίας. Ενώ ο Γρηγόριος έγραφε την επιστολή του προς τον Ευδόξιο και κατέληγε ότι το μόνο που περιμένει είναι ο θάνατος για να σβήσει την λύπη του για όσα προσωπικά και εκκλησιαστικά κακά έβλεπε, μετά από λίγους μήνες, σύνοδος της Αντιοχείας τον αποστέλλει στην Κων/πολη ν’ αναλάβει εν λευκώ την εκκλησιαστική διοίκηση. Να που ο πυρσός άναψε και ο Χριστός ξύπνησε και η Εκκλησία απόκτησε ποιμένα. Να που η θεία πρόνοια επεμβαίνει, όπου και όποτε αυτή κρίνει σωστό. Βέβαια ο Γρηγόριος έμεινε εκεί μόνο δύο χρόνια. Η αντίθεση της Ρώμης και της Αλεξάνδρειας με την Κων/πολη και ο φθόνος συνεπισκόπων του τον ανάγκασαν να φύγει. Πλην όμως ο Γρηγόριος εάν ζούσε και μόνο τα δύο χρόνια που αφιέρωσε στην Κων/πολη (379-381) θα ήταν ο ίδιος όπως τον γνωρίζουμε. Ο άρχοντας του άμβωνα, ο κήρυκας της θυσίας και της αγάπης, η κορυφή της θεολογίας, ο αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Σήμερα διαβάζουμε στην εκκλησιαστική ιστορία για δεκάδες πατριάρχες που διακόνησαν το πατριαρχείο της Κων/πόλεως. Πολλούς απ’ αυτούς τους γνωρίζουμε μόνο στο όνομά τους ή γνωρίζουμε την καταστροφή που επέφεραν στην Ορθοδοξία και στο θεσμό του πατριαρχείου. Ενώ ο Γρηγόριος μένει συνεχώς στην ιστορία και μας διδάσκει και μας εμπνέει και μας στηρίζει και παντού μνημονεύεται και η μορφή του διατρέχει όλες τι εποχές και θα τις διατρέχει έως συντελείας αιώνος. Κανένα πρόβλημα που ο Θεός τον άφησε μόνο δύο χρόνια στην Κων/πολη.

Το μυστήριο της θείας προνοίας το βλέπουμε και στη ζωή του Μ. Βασιλείου. Αναφέραμε ήδη το γεγονός με τον Μόδεστο και τον αυτοκράτορα Ουάλη. Μετά το επεισόδιο αυτό ο Μόδεστος έγινε φίλος του, ο δε Ουάλης, ενώ είχε αποφασίσει να υπογράψει το διάταγμα εξορίας, είδε το χέρι του να τρέμει και να παραλύει. Έτσι σταμάτησε. Αργότερα, όταν επισκέφθηκε την Καισάρεια και είδε το Μ. Βασίλειο και το έργο του, τόσο εντυπωσιάσθηκε που αντί για εξορία του χορήγησε οικονομική ενίσχυση για τα ιδρύματά του.

Και στη ζωή του ιερού Χρυσοστόμου βλέπουμε τη θεία πρόνοια να ενεργεί. Ενώ δρούσε ως κληρικός στην Αντιόχεια της Συρίας, μακριά από την Κων/πολη, χωρίς ιδιαίτερες διασυνδέσεις και γνωριμίες με υψηλά εκκλησιαστικά και πολιτικά πρόσωπα, τον απήγαγαν κυριολεκτικά για να τον κάνουν αρχιεπίσκοπο. Τι είχε συμβεί; Ο ευνούχος Ευτρόπιος, πρωθυπουργός στη Βυζάντιο, παντοδύναμος και επηρεάζων τον αυτοκράτορα Αρκάδιο στον οποίον είχε προξενέψει και την Ευδοξία ως σύζυγό του, είχε επισκεφθεί την Αντιόχεια και γνώρισε την προσωπικότητα και το έργο του Χρυσοστόμου. Έδωσε εντολή στον έπαρχο να πάρει τον Χρυσόστομο με άμαξα, δήθεν για να τον ξεναγήσει στους τάφους των μαρτύρων, και κείνος τον μετέφερε στην Κων/πολη.

Αργότερα βέβαια, ο Χρυσόστομος ήλεγξε τον Ευτρόπιο για τη φιλαργυρία του, για την αγάπη του στα πολυδάπανα πανηγύρια και για την κατάργηση του ασύλου των ναών, με αποτέλεσμα να έρθει σε ρήξη μαζύ του και να παγώσει περισσότερο τις σχέσεις του με τα ανάκτορα.

Θαυμαστή θεολογική ανάπτυξη, του μυστηρίου της θείας προνοίας, έχουμε στη πραγματεία του ι. Χρυσοστόμου «τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται». Εκεί ο ιερός πατήρ αναπτύσσει και εξηγεί διά πολλών, ενώ βρίσκεται στην δεύτερη εξορία του, ότι «πολλοί οι αδικούντες, ουδείς ο αδικούμενος» λόγω της θείας προνοίας.

*****

Θα πει κάποιος· ωραία όλα αυτά, αλλά «τω καιρώ εκείνω». Σήμερα που ζούμε σε πολυπολιτισμικά, πολυεθνικά και πολυθρησκειακά περιβάλλοντα τι γίνεται; Έχουν θέση οι τρεις ιεράρχες στην παιδεία μας; Βεβαίως έχουν. Οι ίδιοι ζήσανε και εργάστηκαν σε παρόμοια περιβάλλοντα. Και διαλέχτηκαν με την εποχή τους, αντέκρουσαν εσφαλμένες θεωρίες, διόρθωσαν φιλοσοφικά ατοπήματα βάσει του ευαγγελίου. Βεβαίως τον χριστιανισμό ποτέ δεν μπορούμε να τον επιβάλλουμε διά της βίας. Όταν το κάνουμε αυτό τον καταργούμε. Αλλά με διάκριση, σύνεση, φωτισμό Θεού μπορούμε να τον παρουσιάζουμε. Μπορεί η επιστήμη να προόδευσε και να έχουν αλλάξει τα πάντα. Αλλά ο θάνατος και ο πόνος παραμένουν ακλόνητα και άπαρτα κάστρα και το μεταφυσικό κενό όσο αυξάνει η γνώση τόσο μεγεθύνεται. Η χριστιανική πίστη και η χριστιανική κοσμοθεωρία, σήμερα, είναι όσο ποτέ αναγκαία. Ας το προσέξουμε.



ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
http://www.pmeletios.com/ar_meletios/agioi/3_ierarxes.html

ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ TOY ΡΑΔΙΟΦ.ΣΤΑΘΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ὅλοι οἱ ἀκροαταί τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ, ἀλλά παραχωροῦμεν τόν λόγον εἰς «τό Παρόν» τῆς 3/1/2010: «Πληθαίνουν οἱ φωνές ἀμφισβήτησης τοῦ νέου προγράμματος τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Πολλοί ἀρχιερεῖς ἔ χουν διακόψει ἤδη την ἀναμετάδοση ἀπό τόν σταθμό τους τοῦ προγράμματος τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί ἔχουν “συνδεθεῖ” μέ τό ραδιόφωνο τῆς Μητρόπολης τοῦ Πειραιᾶ. Παραδοσιακά ἄλλωστε, ὁ σταθμός τοῦ Πειραιᾶ ἦταν (ὡς δημιούργημα τοῦ πρ. Πειραιῶς Καλλινίκου) ἕνας πιό πνευματικοῦ περιεχομένου σταθμός, μέ καθαρά “χριστιανική” ταυτότητα. Ὁ ἄλλος, ὅπως λένε σκωπτικά... δέν ἔχει πιά περιεχόμενο, ἀλλά τρίχες... Ἡ στροφή
τοῦ ραδιοφώνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στόν “πολιτισμό” καί τήν “κουλτούρα” ἔχει ἤδη κοστίσει πολύ...».
Τό εἴπομεν καί τό ἐπαναλαμβάνομεν. Τό ραδιόφωνον τῆς Ἐκκλησίας ἐκκοσμικεύθη. Οἱ
ἀκροαταί ὁμολογοῦν ὅτι, ἀνοίγοντες τό ραδιόφωνόν τους, δέν τό ἀναγνωρίζουν. Νομίζουν ὅτι
πρόκειται διά ξένους σταθμούς. Τό ἐρωτικόν τραγούδι δίνει καί παίρνει. Ἐπιτέλους, τί ἐρωτομανία τούς ἔχει πιάσει ὅλους ἐκεῖ μέσα! Δεν ἠκούσθη ποτέ ἕνα χριστιανικόν τραγούδι. Ἄν εἶναι δυνατόν καί πιστευτόν! Τό κοσμικόν ἐρωτικόν τραγούδι τό προτιμοῦν ἀπό τό ὄμορφον, το ἁγνόν, τό ἀγωνιστικόν τραγούδι. Μερικαί δέ ἐπίσης ἐκπομπαί, ἔχουν πλήρως ἀποτύχει διά νεωτερισμόν εἰς ποικίλα θέματα. Ὑπάρχει ἀνάγκη καθάρσεως, εἰδʼ ἄλλως «ἀέρα δέρομεν».
http://www.orthodoxostypos.gr/

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΑΡΟΧΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΥΛΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΜΜΕ ΣΤΗΝ ΔΡΑΓΩΝΑ,Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΕΒΑΛΕ ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ.
ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΜΗΝ ΚΡΥΒΕΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΣΑΣ.
ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ,ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ.
ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ...ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΒΗΜΑ ΤΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΜΜΕ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΛΟΚΣ.
Ο ΛΟΓΟΣ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΣΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΕΜΜΙΣΘΟ "ΕΘΕΛΟΝΤΗ" ΤΩΝ Μ.Κ.Ο .
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΧΩΡΗΣΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΟΥ,ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ.
ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΜΠΕΛΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ,ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΙΜΩΣΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ.
ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ ΦΑΣΙΣΤΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗ.
ΓΙΑΤΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΟΛΟΙ.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ.
ΘΕΛΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ.
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΤΗΝ ΞΥΛΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ.
ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΒΓΟΥΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΠΛΟΚΕΡΣ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ

ΠΗΓΗ

ντοκιμαντέρ «ΤΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ», ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Τι ρόλο διαδραμάτισε η Εκκλησία κατά τη διάρκεια των αγώνων του Έθνους μας;
Ήταν καθοριστική ή όχι η συμβολή της;
Οι απαντήσεις μέσα από ντοκουμέντα στο καταπληκτικό ντοκιμαντέρ «ΤΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

Πρέπει να το δείτε.
Κατεβάστε από εδώ:
http://www.paterikoslogos.com/avraam/TO_ANTIDORO_THS_ELPIDAS.avi

Λαός, ο οποίος λησμονεί την ιστορία του και δε φροντίζει να διδαχθεί από το παρελθόν, είναι σαν το δένδρο που αποκόπτεται από τις ρίζες του, είναι λαός καταδικασμένος σε παρακμή και εξαφάνιση. Διδάσκαλος πολύτιμος είναι η Ιστορία.
Πόσα δεν έχει να διδαχθεί από την Ιστορία το κάθε έθνος! Η μελέτη του παρελθόντος είναι η προφητεία του μέλλοντος. Διότι και στην Ιστορία ισχύει από κάποια άποψη ο νόμος «τα ίδια αίτια οδηγούν σε ίδια αποτελέσματα».
επισκ. ΑΥΓΟΥΣΤΊΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Τι άραγε συνετέλεσε ώστε να αλλοιωθεί ο θρησκευτικός και ηθικός χαρακτήρ των Ελλήνων;
Εμένα ρωτάτε;
Όσοι είστε εγγράμματοι διαβάστε τα «Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη», ο οποίος υπήρξε η ευγενεστέρα μορφή των αγωνιστών του 1821. Αυτός ζωγράφισε μία εικόνα, που την κατάσχεσε η αστυνομία. Εζωγράφισε μιά όμορφη κοπέλλα, που στο στήθος της είχε σταυρό, στο χέρι της είχε κλαδί και επάνω στον ώμο της ήταν περιστέρια, και επάνω στο κεφάλι της είχε στέμμα χρυσό.
Ξαφνικά ενώ η όμορφη και χαριτωμένη αυτή κοπέλλα εβάδιζε, ένα ύπολο χέρι, ένα βάρβαρο και σκοτεινό χέρι, κάνει μια εφόρμηση και με τα νύχια του σχίζει το στήθος της κοπέλλας και αφαιρεί μέσα από τα σπλάχνα της τ ν καρδιά της.
Συμβολική εικόνα. Κοπέλλα, του ουρανού κοπέλλα, με όλες τις χάριτες είναι η Ελλάς.
Ποιο είναι το χέρι εκείνο το μυστηριώδες, που επροχώρησε και δεν έκοψε τίποτε περιττό, αλλά άρπαξε απο τα σπλάχνα την καρδιά της;
Εμένα ρωτάτε; Το λέει ο Μακρυγιάννης. Είναι η απιστία και η διαφθορά όλων των Ευρωπαίων, οι οποίοι σαν ακρίδες μετά το 1821 επλάκωσαν στην Ελληνική μας Πατρίδα• Βαβαροί, Γάλλοι Άγγλοι, έκφυλοι Ρώσσοι, μαζευτήκαν, στην ευλογημένη μας πατρίδα.

Η απιστία και η διαφθορά αυτών, όπως και η διαφθορά μερικών άλλων ελλήνων, οι οποίοι ευρίσκοντο στον Σικουάνα και ενώ ήταν αμέτοχη του μεγάλου αγώνος, όταν τελείωσε ο αγών ήρθαν στην Αθήνα, και ξερίζωσαν με την απιστία και την διαφορά τους, την καρδιά της κοπέλλας. Και ποια είναι η καρδιά;
Η καρδιά της Ελλάδος είναι η Πίστη μας, είναι η Ορθοδοξία. Ζεί σώμα χωρίς καρδιά; Αν μπορεί να ζήσει το σώμα χωρίς την καρδιά, έτσι μπορεί να ζήσει και η Ελλάς χωρίς την Ορθοδοξία… και εσείς να είστε πιστά τέκνα της Ελλάδος, να είστε η καρδιά της Ελλάδος και όταν η Πατρίς έχει τοιούτους Έλληνας τότε• Της βασιλείας αυτής ουκ έστε τέλος.

Απόσπασμα ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
κατά την δοξολογία, στις 25-3-1972

Ὑπουργεῖο ἀπροσδιόριστης Παιδείας

Ἀπό τά πρῶτα Ὑπουργεῖα πού ἱδρύθηκαν μετά τή σύσταση τοῦ ἑλληνικοῦ κρά­τους ὑπῆρξε τό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας. Ποιά ἡ ἱστορία τῆς ὀνομασίας τοῦ συγκεκριμένου ὑπουργείου;
Ἡ Α´ Ἐθνοσυνέλευση στήν Ἐπίδαυρο τήν 1-5-1822 ἐξέλεξε ὀκτώ ὑπουργούς, ἀπό τούς ὁποίους ἕβδομος ὁ τῆς θρησκείας.

Τό Μάιο τοῦ 1827 μέ τό Πολιτικό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ψηφίσθηκε στήν Τροιζήνα ἡ ἕκτη γραμματεία Ἐπικρατείας «ἐπί τοῦ Δικαίου καί τῆς Παιδείας».
Ἐπί Καποδίστρια ὁρίστηκαν ἕξι ὑπουργεῖα, ἐκ τῶν ὁποίων πέμπτο τό «τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων».
Ἐπί Ὄθωνα θεσπίστηκε ἡ διχοτόμηση στό «Ὑπουργεῖο Ἐκκλησιαστικῶν» καί στό «Ὑπουργεῖο τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως». Μετά ἀπό λίγους μῆνες ὅμως συγχωνεύθηκαν στό «τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί τῆς Παιδείας».

Τό 1926 μετονομάζεται σέ «Ὑπουργεῖο Θρησκευμάτων καί Παιδείας» μέχρι τό 1937, ὁπότε προστίθεται καί ὁ προσδιορισμός «ἐθνικῆς» (Παιδείας).
Τό 1951 ὀνομάζεται «Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων» καί τοῦ δίδεται ἡ ἕβδομη σειρά κατά τήν τά­ξη.

Παρατηρεῖ ἔτσι κανείς ὅτι, ἐνῶ οἱ ὑπόδουλοι ραγιάδες ἀγωνίστηκαν «γιά τοῦ Χρι­στοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία», μετά τήν ἀπελευθέρωση τό νεοελληνικό μας κράτος βα­θμιαῖα ἀποστασιοποιεῖται ἀπό τήν κιβωτό τοῦ Γένους, τήν Ἐκκλησία μας, ἐκφράζοντας πλήρως τήν ἀχαριστία του πρός τήν εὐεργέτιδά του καί συμμορφούμενο πρός τά κελεύσματα τῶν ἐξ ἑσπερίας φωτιστῶν.

Ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 200­9 τό ἐν λόγῳ ὑπουργεῖο μετονομάζεται σέ «Ὑπουργεῖο Παιδείας, διά βίου Μά­θησης καί Θρησκευμάτων», γιά νά ὑλοποιηθεῖ μία ἀκόμη μεταρρύθμιση στήν πλά­τη τῆς πολυώδυνης παιδείας μας.
Γιατί ἄραγε; Μπορεῖ χωρίς καμία δημοκρατική συζήτηση καί χωρίς καμία βά­σανο καί αἰτιολόγηση νά μετονομάζεται ἕνα ὑπουργεῖο; Δέν ἔπρεπε οἱ προθέσεις αὐτές νά γνωστοποιηθοῦν στό λαό, πρίν προσέλθει στίς κάλπες; Ἐπιπλέον, ἡ προσθήκη τοῦ ἐμπρόθετου «διά βίου Μάθησης» δέν ἐννοεῖται καί δέν συμπεριλαμβάνεται στή λέξη «Παιδείας»; Τί τό καινό προσφέρει; Παραγκωνισμένος διατηρεῖται ὁ προσδιορισμός «Θρησκευμάτων», κάτω ἀ­πό τόν ὁποῖο στεγάζονται καί φιλοξενοῦνται ὅλες οἱ θρησκεῖες. Ἀπό τή ΔΟΕ καί τήν ΟΛΜΕ γιά τήν ἀλλαγή τοῦ ὀνόματος τηρήθηκε ἰχθυοπρεπής σιωπή, σύνηθες ἄλλωστε φαινόμενο γιά ζητήματα βα­ρύνουσας σημασίας ἀπό τούς καθ’ ὕλην ἁρμόδιους φορεῖς.

Γνωρίζουμε ὅτι σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 16, παρ. 2 τοῦ Συντάγματός μας «ἡ παι­δεία ἀποτελεῖ βασική ἀποστολή τοῦ Κράτους καί ἔχει σκοπό τήν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική καί φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης καί τή διάπλασή τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες». Τότε, γιατί ἀπαλείφθηκε ὁ χαρακτηρισμός «ἐθνικῆς» (Παιδείας); Ἡ παράλειψη δέν συνιστᾶ πράξη ἀντισυνταγματική, ἀφοῦ ἀντίκειται τόσο στό γράμ­­μα ὅσο καί στό πνεῦμα τοῦ Συντάγματος;
Χρέος ἀσφαλῶς ὅλων τῶν ἐκπαιδευτικῶν εἶναι νά σεβόμαστε τίς πολιτισμικές διαφορές τῶν μαθητῶν μας, ὅπως συνέβαινε πάντα. Ὅμως ὁ ρόλος τῆς ἑλληνικῆς παιδείας εἶναι νά μεταδώσει στή νέα γενιά τή γλῶσσα μας, τή μακραίωνη καί ἔνδοξη ἱστορία, τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση τῆς πατρίδας μας, καί γενικά ὅ,τι συνιστᾶ τήν ἐθνική μας ταυτότητα καί ἰδιοπροσωπία, μέ σκοπό νά καλλιεργήσει στούς νέους ἐθνική συνείδηση. Ἔτσι τό ἔργο καί ἡ ἀποστολή τοῦ ἀληθινοῦ καί εὐσυνείδητου δασκάλου σφραγίζει τήν ἐθνική παιδεία καί προσδιορίζεται ὡς λειτούργημα.
Ἐπίσης, χάρη στόν ἐθνικό χαρακτήρα τῆς παιδείας μας, τό ἁρμόδιο ὑπουργεῖο ὑπερβαίνοντας τά ὅρια τοῦ κράτους ἀποστέλλει σχολικά βιβλία στίς χῶρες τῆς διασπορᾶς, ὅπου παρεπιδημοῦν Ἕλληνες.
Ἀλήθεια, ποιές θά ἦταν οἱ ἀντιδράσεις, ἄν ἀπό τήν ἐθνική μας ὁμάδα ποδοσφαίρου παραλειπόταν ὁ προσδιορισμός «ἐθνική»; Καί μήπως πρόκειται νά παραλειφθεῖ ὁ προσδιορισμός καί ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἄμυνας; Χωρίς ἐθνική παιδεία, ὅμως, πῶς εἶναι δυνατόν νά σταθεῖ, νά τροφοδοτηθεῖ καί νά ἐμπνευσθεῖ ἡ ἐθνική ἄμυνα; Ὑπάρχει ὡστόσο τό «ἐθνικό Συμβούλιο» τοῦ κυβερνῶντος κόμματος.
Γιατί οἱ ἄλλοι λαοί συνεχίζουν νά χρησιμοποιοῦν τό χαρακτηρισμό γιά τό ἀντίστοιχο ὑπουργεῖο; Στή Γαλλία γιά πα­ράδειγμα ὀνομάζεται Ministere de l’ E­ducation nationale (ἐθνικῆς). Μήπως εἶναι λιγότερο πολυπολιτισμική ἀπό μᾶς;

Ἡ νέα ὀνομασία τοῦ ὑπουργείου, χωρίς κανένα προσδιορισμό, παραπέμπει σέ παιδεία ἀνεθνική ἤ οὐδετεροεθνῆ. Δυστυχῶς, τόν τελευταῖο καιρό γινόμαστε μάρτυρες στήν πατρίδα μας μιᾶς πραγματικῆς «ἐθνοκτονίας». Ποικιλοτρόπως διατυμπανίσθηκε ὅτι τό «ἐθνικό κράτος», ὅπως εἶναι γνωστό ἀπό τόν 19ο αἰ., δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπίσει τά προβλήματα καί τίς ἀναγκαιότητες τῆς νέας «πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας». Ὑποστηρίχθηκε ἐπίσης ὅτι ἡ ἰδέα τοῦ ἔθνους, ὅπως καί ἡ ἐθνική ἱστορία, εἶναι «κατασκευές» τῆς ἀ­στι­κῆς τάξης τοῦ 19ου αἰ. καί πρέπει νά ἀντικατασταθοῦν καί νά συμμορφωθοῦν σύμφωνα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς σημερι­νῆς πραγματικότητας. Πρακτική ἐφαρμογή αὐ­τῶν τῶν θέσεων ἀποτελοῦν τά νέα σχολικά βιβλία, τά πλή­ρως ἐναρμονισμένα μέ τίς ἀρχές τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων. Μεγάλοι σταθμοί καί σπουδαῖες ἱστορικές μορφές τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας ἀπαξιώνονται καί ὑποβαθμίζονται, ἐνῶ ἀντίθετα προβάλλονται καί ὑπερτονίζονται θέματα ἥσσονος σημασίας καί αἰνιγματικῆς ἰδεολογίας.
Παρωχημένος, λοιπόν, ἀναχρονιστικός ὁ ὅρος ἐθνική, ἀφοῦ «ξεπεράστηκε» -προσπαθοῦν νά μᾶς τό ἐπιβάλουν- καί ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους! Ἄν ὅμως ξεχάσουμε τόν ἑαυτό μας, σύντομα θά μᾶς ξεχάσει καί ὁ κόσμος. Ποιές ἄραγε συλλογικότητες θά μπορέσουν νά ἀντικαταστήσουν τούς ἀρχαιότερους καί εὐρύτερους ὅρους, ὥστε νά συνεγείρουν καί τόν ἀπόδημο ἑλληνισμό καί παράλληλα νά δίδουν ὅραμα καί πνοή στίς λεηλατημένες ψυχές τῶν παιδιῶν μας, πού παραπαίουν ἀνερμάτιστα, δί­χως ἰδανικά; Τί ἄλλο τεκταίνεται εἰς βάρος τοῦ «προδομένου καί εὐκολόπιστου λαοῦ» μας; Πάντως πρός τό παρόν συζητεῖται ἡ ἀποκαθήλωση τῶν εἰκόνων ἀπό τίς σχολικές αἴθουσες, καθώς καί ἡ παραμονή ἤ ὄχι τῆς διδασκαλίας τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας στό Γυμνάσιο.

Ἐλπίζουμε στήν ἀφύπνιση τῶν συνειδήσεων.


Εὐδοξία Αὐγουστίνου
Φιλόλογος
περιοδικό "Απολύτρωσις"